Montevideo
Yo tengo pintada en la piel
la lágrima de esta ciudad,
la misma que dá de beber,
la misma te hará naufragar.
Yo tengo en la piel su sabor,
un leve resabio de sal,
que nunca he sabido esconder,
que nunca he sabido mirar.
Si dejo elegir a mis pies
me llevan camino del mar,
me llevan camino del mar,
me llevan camino del mar.
El mar que me trajo hasta aquí,
el puerto en que habré de zarpar,
un día pensando en volver,
un día volviendo a escapar.
Un día cualquiera me iré
dejando su lágrima atrás
la pena que me haga partir
la misma me hará regresar.
Si dejo elegir a mis pies
me llevan camino del mar,
me llevan camino del mar,
me llevan camino del mar.
Montevideo
Ik heb op mijn huid
het traan van deze stad,
dezelfde die je te drinken geeft,
dezelfde die je zal laten zinken.
Ik heb op mijn huid haar smaak,
een lichte nasmaak van zout,
die ik nooit heb kunnen verbergen,
die ik nooit heb kunnen bekijken.
Als ik mijn voeten de keuze laat,
brengen ze me naar de zee,
brengen ze me naar de zee,
brengen ze me naar de zee.
De zee die me hierheen bracht,
de haven waar ik zal vertrekken,
een dag denkend aan terugkomen,
een dag weer ontsnappen.
Op een willekeurige dag zal ik gaan,
haar traan achterlatend,
de pijn die me doet vertrekken,
dezelfde zal me laten terugkeren.
Als ik mijn voeten de keuze laat,
brengen ze me naar de zee,
brengen ze me naar de zee,
brengen ze me naar de zee.
Escrita por: Jorge Drexler