Eden
Poco fue lo que quedó
de su boca carmesí:
una foto en Salvador,
tres deseos de Bonfim
que el invierno desató.
Un verso sin terminar
en aquel cuarto de hotel,
no paraba de girar
la tristeza en portugués,
diez días de carnaval.
Cruzando Avenida Italia,
haciendo dedo hasta el Chuy,
mostrando el sello en la aduana,
diecinueve sin cumplir.
Y ella que le preguntaba
dónde quedaba Uruguay,
ella bailaba y bailaba
y se reía al hablar,
su acento lo desarmaba.
En la ventana sonando
el febrero de Brasil,
entrando en la madrugada
él la miraba dormir
y apenas acreditaba.
Juntaba plata en invierno,
soñaba con el Edén,
escuchaba a Joao Gilberto
y sólo pensaba en volver.
Garroneaba todo el año
para el Itapemirim,
y velaba en el armario
trofeos del Paraíso.
Eden
Weinig bleef erover
van haar karmozijnrode lippen:
een foto in Salvador,
drie wensen van Bonfim
waar de winter losbarstte.
Een onafgemaakt vers
in dat hotelkamertje,
de treurigheid draaide maar door
in het Portugees,
tien dagen carnaval.
Over de Avenida Italië,
met de duim omhoog naar Chuy,
het stempel bij de douane tonen,
tienerjaren nog niet voorbij.
En zij die vroeg
waar Uruguay lag,
zij danste en danste
en lachte terwijl ze sprak,
haar accent maakte hem zwak.
Bij het raam klonk
februari in Brazilië,
terwijl de ochtend aanbrak
keek hij naar haar terwijl ze sliep
en kon het nauwelijks geloven.
Hij spaarde geld in de winter,
droomde van het Eden,
luisterde naar Joao Gilberto
en dacht alleen maar aan terugkeren.
Het hele jaar door werkte hij hard
voor de Itapemirim,
en bewaarde in de kast
trofeeën van het Paradijs.