395px

De maan van spiegels

Jorge Drexler

La luna de espejos

Mabel, dejó
el bolso con unas amigas
y salió a bailar,
las luces violetas la protegían.
Mintió la edad
cruzando la pista vacía,
y lo abrazó,
sonaban las lentas, lo permitían.

Y la música siguió,
y la pista se llenó.
Giraba conversando con él.

Se habían visto alguna vez,
un baile en el club de Salinas,
los comentarios de rigor, y la mano en la espalda la sostenía.
Un mostrador
de mesas de salón de clase.
La multitud.
La luna de espejos giraba en el aire.

Y la música ayudó,
vio la pista oscurecer.
Su cuerpo recostándose en él.

Mabel dudó,
pero no corrió la mejilla,
y besó también,
fingiendo saber mientras aprendía.

Y la música cambió,
y la pista despertándose,
y aquel perfume nuevo en la piel.

De maan van spiegels

Mabel, liet
haar tas bij wat vriendinnen
en ging dansen,
de paarse lichten beschermden haar.
Ze loog over haar leeftijd
terwijl ze de lege dansvloer overstak,
en omhelsde hem,
de langzame nummers stonden het toe.

En de muziek ging door,
en de dansvloer vulde zich.
Ze draaide terwijl ze met hem praatte.

Ze hadden elkaar ooit gezien,
een dans in de club van Salinas,
de gebruikelijke opmerkingen, en zijn hand op haar rug hield haar vast.
Een bar
met tafels van een klaslokaal.
De menigte.
De maan van spiegels draaide in de lucht.

En de muziek hielp,
ze zag de dansvloer donkerder worden.
Haar lichaam leunde tegen het zijne.

Mabel twijfelde,
maar ze trok niet haar wang weg,
en kuste ook,
fingend te weten terwijl ze leerde.

En de muziek veranderde,
en de dansvloer kwam tot leven,
en die nieuwe geur op haar huid.

Escrita por: Jorge Drexler