Coplas de La Luna Llena
Cuando la luna baja, bajo con ella
Yo me caigo en el sueño y la copla queda
Queda como un aroma que vuela al viento
O en el agua cantora que se va yendo
Si la luna me mira me voy cegando
Por los ojos me voy descorazonando
Se derramo a la luna con un lamento
Y su tersa blancura me voy siguiendo
¡Ay luna que desatas mi sangre oscura!
Y el aullido más largo de mi amargura
No le des a mis penas más extravíos
Que me busca la muerte camino al río
Ella me vuelve oscuro animal sediento
Y me dicta las coplas de mis lamentos
¡Ay madre de mi canto y mi mala lanza
No me eches al camino a calmar mis ansias!
A volver como el día ensangrentado
A quedarme ya sin su amor desolado
No esperes junto al río que hay luna llena
Y anda suelto un ladrido rojo en la arena
Lucecita lobuna de fiero brillo
Quieta en la medialuna de los colmillos
No le des a mis penas más extravíos
Que me busca la muerte camino al río
Liederen van de Volle Maan
Wanneer de maan zakt, zak ik met haar mee
Ik val in de slaap en het lied blijft hier
Het blijft als een geur die met de wind vliegt
Of in het zingende water dat wegstroomt
Als de maan naar me kijkt, word ik verblind
Door mijn ogen raak ik mijn hart kwijt
Ik stort mijn verdriet uit naar de maan
En haar zachte wit volg ik met mijn blik
Oh maan die mijn donkere bloed losmaakt!
En het langste gehuil van mijn bitterheid
Geef mijn zorgen geen meer verdwaalwegen
Want de dood zoekt me op, onderweg naar de rivier
Zij maakt me tot een duister, dorstig beest
En dicteert de liederen van mijn klachten
Oh moeder van mijn zang en mijn slechte speer
Stuur me niet de weg op om mijn verlangens te stillen!
Om terug te keren als de bloedige dag
Om zonder haar liefde verlaten te blijven
Verwacht niet bij de rivier, er is volle maan
En er klinkt een rode blaf in het zand
Klein wolfachtig licht met woeste glans
Stil in de halve maan van de kiezen
Geef mijn zorgen geen meer verdwaalwegen
Want de dood zoekt me op, onderweg naar de rivier