Cuando
Cuando te despiertes cada día
Con el cuerpo de aire y ese olor
Feliz del sueño manso de las lilas
Sin miedo al movimiento ni al dolor
Cuando yo no tenga casi nada
De sangre en la garganta de papel
Ni un agrio pez nadando en la mirada
Ni quiera más amparo que la piel
Van a ser los días esos barcos
De luz que una vez pude escribir
Y la alegría que hemos olvidado
Volviendo por los huesos a subir
Yo me alimento con una quimera
En que los ojos al sol verán brillar
Los brazos de mi padre en las banderas
Y una ceniza negra, y una ceniza negra
Y una ceniza negra que se va
Cuando me convenza que la suerte
Me rige a la par que la pasión
Y no el temible arcángel de la muerte
Velando sobre el campo del reloj
Si lo consumado y lo posible
Tienen siempre la cara del horror
En esta patria de lo inaccesible
En este tiempo olvidado de dios
Yo digo que mis ávidos amores
Son fuertes y viven más que yo
Son gigantes tenues como flores
Que alientan este turbio corazón
Los alimento con una quimera
En que los ojos al sol verán brillar
Los brazos de mi padre en las banderas
Y una ceniza negra, y una ceniza negra
Y una ceniza negra que se va
Y una ceniza negra, y una ceniza negra
Y una ceniza negra que se va
Y una ceniza negra, y una ceniza negra
Y una ceniza negra que se va
Wanneer
Wanneer je elke dag weer ontwaakt
Met een lichaam van lucht en die geur
Blij van de zachte droom van de seringen
Zonder angst voor beweging of pijn
Wanneer ik bijna niets meer heb
Aan bloed in de keel van papier
Geen zure vis die in de blik zwemt
En niet meer bescherming wil dan de huid
Die dagen worden die schepen
Van licht die ik ooit kon schrijven
En de vreugde die we zijn vergeten
Terugkomend door de botten omhoog
Ik voed me met een illusie
Waarin de ogen in de zon zullen stralen
De armen van mijn vader in de vlaggen
En een zwarte as, en een zwarte as
En een zwarte as die verdwijnt
Wanneer ik me laat overtuigen dat het geluk
Me regeert naast de passie
En niet de vreselijke aartsengel van de dood
Die waakt over het veld van de klok
Als het voltooide en het mogelijke
Altijd het gezicht van de horror hebben
In dit vaderland van het onbereikbare
In deze door God vergeten tijd
Ik zeg dat mijn gretige liefdes
Sterk zijn en langer leven dan ik
Ze zijn kwetsbare reuzen als bloemen
Die dit troebele hart aanmoedigen
Ik voed ze met een illusie
Waarin de ogen in de zon zullen stralen
De armen van mijn vader in de vlaggen
En een zwarte as, en een zwarte as
En een zwarte as die verdwijnt
En een zwarte as, en een zwarte as
En een zwarte as die verdwijnt
En een zwarte as, en een zwarte as
En een zwarte as die verdwijnt
Escrita por: Jorfe Fandermole