Pegado Nas Crinas
Saiu escarrapachando quem nem boi gordo no barro
Tendo a cabeça e o lombo só com as esporas me agarro
Foi assim que um potro mouro se largou quando eu montei
Me escapou um pé de estribo e o basto não encontrei
Corcoveava se brandeando , parecia um porco ervado
Eu via aponta dos pastos correndo no meu costado
Dava coice no focinho meio se atando na cola
E as vezes sentia as patas quase me enfiando na gola
Eu fazia um chá, rá, chá, chá, com os flexos do tirador
E as duas rosetas cortando na volta do sangrador
As crinas davam guascaços igual assovio de bala
E o vento assoprando forte me atava as franjas do pala
Foi naquela gineteada que esparramei os meus cacos
E bicho que tinha na terra se escondia nos buracos
Minhas esporas se travaram que eu nem sei de que maneira
Fiquei pegado nas crinas e num pedaço de peiteira
Caiu o bocal dos queixos no meio da polvadeira
Parecia que eu andava rolando numa cachoeira
Perdi toda a tarecama fiquei só com a barrigueira
E nem assim apiei do maula, mas oiga-le-te porqueira
Eu fazia um chá, rá, chá, chá, com os flexos do tirador
E as duas rosetas cortando na volta do sangrador
As crinas davam guascaços igual assovio de bala
E o vento assoprando forte me atava as franjas do pala
Enganchado en las crines
Salió desparramando como un toro gordo en el barro
Con la cabeza y el lomo solo me agarro con las espuelas
Así fue como un potro moro se soltó cuando monté
Se me escapó un pie del estribo y no encontré el basto
Corcoveaba suavemente, parecía un cerdo salvaje
Veía las puntas de los pastos corriendo a mi costado
Daba coces en el hocico medio atándose en la cola
Y a veces sentía las patas casi clavándose en la garganta
Hacía un chá, rá, chá, chá, con los flecos del tirador
Y las dos rosetas cortando en la vuelta del sangrador
Las crines daban latigazos como silbido de bala
Y el viento soplando fuerte me ataba las franjas del poncho
Fue en esa monta que esparcí mis pedazos
Y los bichos que había en la tierra se escondían en los agujeros
Mis espuelas se trabaron de una manera que ni sé cómo
Quedé enganchado en las crines y en un pedazo de pechera
Cayó el freno de los caballos en medio del polvo
Parecía que estaba rodando en una cascada
Perdí toda la montura y me quedé solo con la cincha
Y ni así me bajé del maula, ¡pero qué porquería!
Hacía un chá, rá, chá, chá, con los flecos del tirador
Y las dos rosetas cortando en la vuelta del sangrador
Las crines daban latigazos como silbido de bala
Y el viento soplando fuerte me ataba las franjas del poncho
Escrita por: João Sampaio / Jorge Guedes