Aguacero del Recuerdo
Según aquel nubarrón y ese brisote en las matas
Va caer un aguacerón eso sí, una mandilata
De las que sin compasión enchumban sombrero y manta
Según aquel nubarrón y ese brisote en las matas
Va caer un aguacerón eso sí, una mandilata
De las que sin compasión enchumban sombrero y manta
Eso me hace recordar mi Elorza y mi costa Arauca
Donde aprendí a acumular valores desde la infancia
Esa humilde sencillez que llevo como una marca
Que me la impuso tal vez su criollo ambiente y mi crianza
Aprendí a arrendar un potrón con pasillano en las patas
A hacer el nudo a un arción que no pegue en la batata
Y como me crie en las lides con las reses cachilapas
Alguna que se descuide le pongo un rejo de corbata
Fue por allá en Lechemiel, en bailes de esa comarca
Donde cultivé el que hacer de relancino en un arpa
Tramoliándole a un querer con una copla sensata
Aprendí que a una mujer ni jugando se maltrata
Trueno de sordo tañi'o que retumba en la distancia
Contigo me voy tendi'o a los sitios de la casa
Allá está el ombligo mío enterrao bajo unas guafas
Trueno de sordo tañi'o que retumba en la distancia
Contigo me voy tendi'o a los sitios de la casa
Allá está el ombligo mío enterrao bajo unas guafas
Allá me formé versa'o en la pesca y en la caza
Anzueliar un bagre ralla'o y a velar picure y lapas
Aprendí a mata gana'o y a picar un cuero de ñapa
Después de haberlo estira'o con cuarenta y tres estacas
El patio vivía atestato de aves de distintas razas
Gallina y pato, burria'o, guineos y hasta guacharacas
Tampoco se me ha olvida'o que había una tigana mansa
Que tenía un nido embarra'o en la horqueta un pata de vaca
Está lloviendo ventia'o y yo solo en esta hamaca
Con el sentir enchumba'o pinto tu imagen exacta
Llanura que me has forma'o Dios te guarde tierra santa
Hoy que me encuentro aleja’o tu recuerdo me quebranta
Aguacero van Herinnering
Volgens die donkere wolk en die bries in de struiken
Zal er een flinke bui vallen, dat is zeker, een stortbui
Die zonder genade hoed en deken doorweekt
Volgens die donkere wolk en die bries in de struiken
Zal er een flinke bui vallen, dat is zeker, een stortbui
Die zonder genade hoed en deken doorweekt
Dat doet me denken aan mijn Elorza en mijn kust Arauca
Waar ik leerde waarden op te bouwen vanaf mijn kindertijd
Die bescheiden eenvoud die ik als een merkteken draag
Die me misschien werd opgelegd door de Creoolse omgeving en mijn opvoeding
Ik leerde een paard te huren met lange benen
Een knoop te maken aan een touw dat niet in de knoop raakt
En zoals ik opgroeide met de strijd met de runderen
Zet ik een die zich niet oppast een strik om
Het was daar in Lechemiel, bij de dansen van die streek
Waar ik de kunst van het spelen op een harp leerde
Met een verstandig liedje een verlangen te voeden
Leerde ik dat je een vrouw zelfs niet in een spel moet kwetsen
Donder van een doof geluid dat weerklinkt in de verte
Met jou ga ik liggen op de plekken in het huis
Daar ligt mijn navel begraven onder wat takken
Donder van een doof geluid dat weerklinkt in de verte
Met jou ga ik liggen op de plekken in het huis
Daar ligt mijn navel begraven onder wat takken
Daar werd ik gevormd in de visserij en de jacht
Een meerval vangen en letten op de vissen en schelpen
Ik leerde met een schot te doden en een huid te snijden
Nadat ik het had uitgerekt met drieënveertig stokken
De binnenplaats was vol met vogels van verschillende rassen
Kip en eend, een ezel, guineafowls en zelfs guacharacas
Ik vergeet ook niet dat er een tamme tijger was
Die een nest had in de vork van een koeienpoot
Het regent hard en ik ben alleen in deze hangmat
Met het gevoel doorweekt schilder ik jouw exacte beeld
Vlaktes die me gevormd hebben, God bewaar je heilige aarde
Vandaag, nu ik ver weg ben, breekt jouw herinnering me.