Arpa Que Me Rinde El Sueño
Arpa que me rinda el sueño
Que buena vaina carjo
Perdoneme la expresion
Que el pensamiento me trajo
Pero es que hablar refinao
Me cuesta mucho trabajo
Será porque soy más criollo
Verda familia que cincho
Artezon y cuajo
El que se crio con topocho
Y carne seca en tatajo
Y el que por lo veguerito me descubren
Cuando viajo
Hoy traigo pa la combersa un asunto camarita
Que me tienes cabizbajo
Yo antier andaba en la vida
Volando de rama en gajo
Cantando y picando fruta
Lo mismo que un arrendajo
Anduve por todo el llano
Arrienda como potro sin atajo
Pero el tiempo va frenado
Poco a poco el descuerpajo
Y eso para un parrandero si es un golpe muy bajo
Cuando al potro del recuerdo
Le abro puerta, falso y reja
Me llegan las añoranzas
Como ponerme las queja
Que porque no ponen bailes
Criollos con buenas parejas
Que después que uno se iba
El pujio de los bordones
Le runruniaban la oreja
Hay es cuando uno se pone
Que lo que habla lo acoteja
Con la imagen de una dama
Metida entre ceja y ceja
Verda familia que cuando uno esta muchacho
Que le menean el cemento y se dislocan
Las tejas
Se pone terco y no entiende más torcio
Que una torreja pareciera
Que el cerebro se le fue por la molleja
Yo menos mal que con el tiempo recoji
Mis fundamentos todo en una
Bandeja
Hoy vivo de los recuerdos
Con mis hijos y mi vieja
Trabajando sin descanso
Como el bachaco y la obeja
Ayer sali a la sabana
Me quede mirando lejo
Me acordé cuando montaba
Un potro de barbisquejo
Que jineteaba y toreaba
Y era seguro po' rejo
Cuando salia 'pa los bailes arpa que me rinda el sueño
Entre palitos de añejo
Como olvidar la muchacha
Con mirada de azulejo
Que me llorava diciendo
Veni que me maten te dejo
De repente una novilla
Me pasó por la barbilla con
Celaje de conejo
No hice nada 'pa enlazarla
Solo la mirè perplejo pero sentía
Que en la sangre me salia del pellejo
Me fui pa el rancho enseguida
Vieja Carmen Castorila
Tramoliando tu consejo
Llore en un rincón del cuarto diciéndome
En el espejo que vaina
Jorge Fernando
Ya te estás poniendo viejo
Harp Die Mijn Dromen Vervult
Harp die mijn dromen vervult
Wat een gedoe, verdomme
Excuseer mijn uitdrukking
Die gedachten die naar boven komen
Maar het is dat netjes praten
Me veel moeite kost
Zou het komen omdat ik meer van hier ben
Echt, familie, wat een grap
Kunst en kunde
Diegene die met topoch is opgegroeid
En gedroogd vlees in stukken
En diegene die me ontdekt
Als ik op reis ga
Vandaag heb ik voor de babbel een kwestie, maat
Die me somber maakt
Gisteren was ik nog in het leven
Vliegend van tak naar tak
Zingend en vruchten plukkend
Net als een ekster
Ik heb rondgelopen over de vlakte
Huppelend als een veulen zonder teugels
Maar de tijd staat stil
Langzaam maar zeker verliezen we wat
En dat is voor een feestbeest echt een harde klap
Als ik de deur van de herinnering open
Fake en hek
Komt het verlangen binnen
Als ik me moet beklagen
Waarom er geen dansen zijn
Hier met goede partners
Want nadat je vertrok
Klonken de bassen
In mijn oren
Dat is wanneer je je realiseert
Dat alles wat je zegt
Die beelden van een dame
Zich tussen je wenkbrauwen nestelen
Echt, familie, als je jong bent
Als ze de cement laten wiebelen en de tegels
Verschuiven
Word je dwars en snap je niks meer krommer
Dan een plakje
Het lijkt wel of je hersenen zijn verdwenen
Ik ben blij dat ik met de tijd
Al mijn fundamenten heb verzameld
Op een blad
Vandaag leef ik van de herinneringen
Met mijn kinderen en mijn moeder
Hardwerkend zonder rust
Als een mier en een schaap
Gisteren ging ik de vlakte op
Ik bleef ver weg kijken
Ik dacht aan de tijd dat ik
Een veulen met een warrige manenrijk
Die ik bereden en gemanipuleerd heb
En veilig als een rimpel
Wanneer ik naar de dansen ging, harp die mijn dromen vervult
Tussen oude stokjes
Hoe kan ik het meisje vergeten
Met ogen als tegels
Die huilde en zei
Kom, ik laat je dan maar sterven
Plotseling kwam er een jong ding
Die me door mijn baard streek met
Een konijnenlook
Ik deed niets om haar te vangen
Ik keek alleen maar verbaasd, maar voelde
Dat het door mijn aderen gierde
Ik ging meteen naar de hut
Oude Carmen Castorila
Rekazend jouw advies
Ik huilde in een hoek van de kamer, tegen mezelf zeggend
In de spiegel, wat een toestand
Jorge Fernando
Je wordt al oud.