La Negra Noche
La negra noche tendió su manto
Surgió la niebla, murió la luz.
Y en las tinieblas de mi alma triste
Como una estrella brotaste tú.
Ven, ilumina la árida senda
Por donde vaga loca ilusión.
Dáme tan sólo una esperanza
Que fortifique sigue mi corazón.
Cuando en las noches
Nace el rocío
Y en los jardines
Nace la flor;
Así en mi alma niña adorada
Nació mi amor.
Y veo que asoma
Tras la ventana
Tu rostro de ángel
Encantador.
Siento la dicha,
Dentro de mi alma no hay tinieblas
Ya no hay tinieblas, ya salió el sol.
Cuando en las noches
Nace el rocío
Y en los jardines
Nace la flor;
Así en mi alma niña adorada
Nació mi amor.
Y veo que asoma
Tras la ventana
Tu rostro de ángel
Encantador.
Siento la dicha,
Dentro de mi alma no hay tinieblas
Ya no hay tinieblas, ya salió el sol.
De Zwarte Nacht
De zwarte nacht spreidde haar mantel
De mist kwam op, het licht stierf.
En in de duisternis van mijn treurige ziel
Bloeide jij als een ster.
Kom, verlicht het dorre pad
Waar de dolle illusie rondzwerft.
Geef me slechts één hoop
Die mijn hart weer versterkt.
Wanneer in de nachten
De dauw ontstaat
En in de tuinen
De bloem bloeit;
Zo in mijn ziel, geliefde kind
Is mijn liefde geboren.
En ik zie je verschijnen
Achter het raam
Je engelachtige gezicht
Betoverend.
Ik voel het geluk,
Binnen in mijn ziel is er geen duisternis
Geen duisternis meer, de zon is al op.
Wanneer in de nachten
De dauw ontstaat
En in de tuinen
De bloem bloeit;
Zo in mijn ziel, geliefde kind
Is mijn liefde geboren.
En ik zie je verschijnen
Achter het raam
Je engelachtige gezicht
Betoverend.
Ik voel het geluk,
Binnen in mijn ziel is er geen duisternis
Geen duisternis meer, de zon is al op.
Escrita por: Emilio de Uranga