Sin Palabras
Entre tantas pasiones que allí me esperaban
Las virtudes de aquella mujer sin palabras hablaban
Competía el escote en su espalda
Con el tajo mortal de su falda
Lo que no se animaba a mostrar lo insinuaba
Ni un detalle librado al azar su experiencia dejaba
Y a ese as que guardaba en su manga
Le jugué la mejor de mis cartas
Pude allí predecir solo con su mirada
Que por mis caricias su piel desnudaba
Que las consecuencias su cuerpo pagaba
De estar una noche a mi amor condenada
Estribillo
La invité, a viajar en el tren de las ganas
Al misterio de amar sin palabras
A dejar su perfume en mi almohada
Y en mi cama...
A querer, con el alma, la piel y la sangre
Con la fuerza de los huracanes
Derrochando caricias como hacen los amantes
Al mirar su figura pensé compararla
Con la forma y con las melodías que hay en mi guitarra
Que un concierto a puerta cerrada
Me daría hasta la madrugada
Yo le dije saber perdonar, su tardanza
Si con creces el tiempo que estuve sin ella pagaba
Le propuse librar la batalla
Aunque en ella mi vida dejara
Estribillo
Zonder Woorden
Tussen al die passies die daar op me wachtten
Spraken de deugden van die vrouw zonder woorden
Haar decolleté op haar rug
Wedijverde met de dodelijke split van haar rok
Wat ze niet durfde te tonen, dat suggereerde ze
Geen detail aan het toeval overgelaten, haar ervaring sprak boekdelen
En die aas die ze in haar mouw had
Speelde ik de beste van mijn kaarten
Ik kon daar alleen met haar blik voorspellen
Dat ze door mijn strelingen haar huid blootlegde
Dat haar lichaam de gevolgen droeg
Van een nacht die aan mijn liefde was overgeleverd
Refrein
Ik nodigde haar uit, om te reizen in de trein van verlangen
Naar het mysterie van liefde zonder woorden
Om haar parfum op mijn kussen achter te laten
En in mijn bed...
Om te willen, met de ziel, de huid en het bloed
Met de kracht van orkanen
Verspilling van strelingen zoals geliefden doen
Toen ik haar figuur zag, dacht ik haar te vergelijken
Met de vormen en melodieën die in mijn gitaar zitten
Die een concert achter gesloten deuren
Me tot de ochtend zou geven
Ik zei haar dat ik kon vergeven, haar vertraging
Als ik de tijd die ik zonder haar was, dubbel en dwars terugkreeg
Ik stelde voor de strijd aan te gaan
Ook al zou ik mijn leven in haar achterlaten
Refrein