Espeso ramaje
mis manos abiertas descubren el sufrimiento
descubren el sufrimiento
De tenerla entre mis brazos y apenas si la consigo
y a penas si la consigo
tengo que llegar a ti como el agua llega al rio
de los besos de nuestras bocas nacerán rosas y lirios
y el vuelo de las palomas seran los bellos testigos
de tanto lo que te quiero
que por ti pierdo el sentido
y a fuerza de golpe y golpe aprendemos en la vida que todo
tiene su precio y que lo demas es todo mentira
que me lleven que me lleven que me lleven a su lado
sin sus besos y sus caricias soy un potro desbocado
que no le mire a la luna y su estrella se ha apagado
a Dios le pido llorando que perdone mi pecao, lere lere
Tengo un tesoro escondio y en las raices de mi alma
y es el duende que a veces grita
su esencia milenaria se pierde entre las sombras
y en el pensamiento argano que un dia bajo de los cielos
y se lo dio a los gitanos
Yo quisiera ser como el hombre aquel, arrodillao
ante Dios le implora perdon y en su humilde actitud le pide
que le bendiga convierta su alma blanca como blanco es el
amor por el pobre haber prestado y alegrastes en tu alma
los ojos le habian llorao
Dikke takken
mijn open handen onthullen het lijden
onthullen het lijden
Om haar in mijn armen te hebben en ik krijg haar nauwelijks
ik krijg haar nauwelijks
ik moet bij jou komen zoals het water naar de rivier stroomt
uit de kussen van onze monden zullen rozen en lelies groeien
en de vlucht van de duiven zullen de mooie getuigen zijn
van hoeveel ik van je hou
dat ik door jou mijn zinnen verlies
en door elke klap leren we in het leven dat alles
zijn prijs heeft en dat de rest allemaal leugens zijn
dat ze me meenemen, dat ze me meenemen, dat ze me meenemen naar haar zijde
zonder haar kussen en haar strelingen ben ik een wild paard
dat niet naar de maan kijkt en zijn ster is gedoofd
ik vraag God huilend om mijn zonden te vergeven, lere lere
Ik heb een verborgen schat in de wortels van mijn ziel
en het is de geest die soms schreeuwt
zijn millennia oude essentie gaat verloren tussen de schaduwen
en in de argeloze gedachte die ooit uit de hemel kwam
en het aan de zigeuners gaf
Ik zou willen zijn zoals die man, op zijn knieën
voor God smeekt hij om vergeving en in zijn nederige houding vraagt hij
om hem te zegenen, maak zijn ziel wit zoals wit is de
liefde voor de armen die geleend hebben en je ziel verblijd hebben
zijn ogen hadden gehuild