Mora
Si es que a las palabras se las lleva el aire
Que las alas se las lleve hasta tu calle
Si es que para cada uno hay un papel
El tuyo de amarme te sienta bien
Y si a lo que siento tengo que llamarle
Por su nombre yo no sé
Si las ilusiones nuevas no se pierden,
Moriré en estas cadenas de mar y mieles.
Si la llama que encendimos no se apaga,
Yo siempre estaré bebiendo en tus dulces aguas.
Y si un día el mismo aire que trae
y lleva mis palabras,
Ay, ay!...
Lo apagara...
Mora, Mora, vente conmigo, conmigo,
Ay a la retama, retama de los olivos
Si este viejo sentimiento no me engaña,
Un camino de felicidad me llama.
Si a mí la pasión me lleva, a la locura,
Buscaré yo el equilibrio en tu dulzura.
Me enbriagaré en tu sonrisa,
De caricias, de ternura, ay, ay
De ternura.
Mora, Mora, vente conmigo, conmigo,
Ay a la retama, retama de los olivos
Mora
Als woorden met de wind verdwijnen
Laat de vleugels je naar mijn straat brengen
Als ieder zijn rol moet spelen
Past de jouwe van liefde je goed
En als ik moet noemen wat ik voel
Weet ik niet hoe ik het moet noemen
Als nieuwe dromen niet verloren gaan,
Zal ik sterven in deze ketens van zee en honing.
Als de vlam die we aanstaken niet dooft,
Zal ik altijd drinken uit jouw zoete wateren.
En als op een dag de lucht die komt
En gaat met mijn woorden,
Oh, oh!...
Het dooft...
Mora, Mora, kom met mij, met mij,
Oh naar de retama, retama van de olijfbomen.
Als dit oude gevoel me niet bedriegt,
Roep een pad van geluk me toe.
Als de passie me naar de waanzin leidt,
Zoek ik de balans in jouw zoetheid.
Ik zal dronken worden van jouw glimlach,
Van strelingen, van tederheid, oh, oh
Van tederheid.
Mora, Mora, kom met mij, met mij,
Oh naar de retama, retama van de olijfbomen.