Mejor Me Voy
Me fui dispacio
Al tranquito sobón de mi matungo viejo
Total, no tenía apuro en llegar
Cuanto más tardara, mejor
Ansina pudiera hacer
Que se me fuera el temblor que tenía en el cuerpo
Nunca tuve el corazón tan apura'o y tan queda'o el aliento
Yo no sabía lo que era estar embreta'o
Hasta que vi sus ojos
Pa' colmo
A su estancia llegaban los dotores encocha'os del pueblo
Y las chinas relucientes en pilchas, que valen mucha plata
Tuito' el paisanaje sabía que yo estaba metido hasta las anca'
Y no faltó el paisano comedido que me chuzió
Anda y dale una serenata
Yo te empriesto la guitarra
Hasta ahí fui bien, después
¿Pa' qué hablar?
Tal vez por creerme cantor
Esa noche llegué hasta su ventana
Traíba al chambergo una flor
Y en mi encordada el Sol de cien mañanas
La noche me dio su Luna y ansina fue
Que la soñé en mi fortuna, pero indespués
Me volví sobre los pasos y antes de montar, miré pensando
Tal vez ni quiera saber que sueño con su amor
Mejor me voy
Tal vez por ser soñador
Esa noche me fui, sin despertarla
O acaso fue el corazón que, imposible, pensó
Poder besarla
La duda se hizo matrera de ilusión
Cerquita pialó mi canto, la razón
Pa' que pensar en volver si solo
Tengo el verso por fortuna
Tal vez ni llegue a saber
Que cuasi le canté
Mejor me voy
Beter ga ik weg
Ik ging langzaam weg
Als een rustige schaduw van mijn oude paard
Tenslotte had ik geen haast om te komen
Hoe langer het duurde, hoe beter
Zo kon ik ervoor zorgen
Dat de trilling in mijn lichaam wegging
Ik heb mijn hart nooit zo onrustig gehad en mijn adem zo kort
Ik wist niet wat het was om verliefd te zijn
Totdat ik zijn ogen zag
En alsof dat nog niet genoeg was
Kwamen de dorpsdokters er ook aan, vol met zorg
En de prachtige meisjes in dure kleren
Iedereen in het dorp wist dat ik tot aan mijn heupen betrokken was
En er was altijd wel iemand die zei:
Ga een serenade brengen
Ik leen je mijn gitaar
Tot daar ging het goed, daarna
Waarom nog praten?
Misschien omdat ik mezelf een zanger geloofde
Die nacht kwam ik zelfs bij haar raam
Ik had een bloem in mijn hoed
En op mijn gitaar de zon van honderd ochtenden
De nacht gaf me haar maan en zo gebeurde het
Dat ik droomde van mijn fortuin, maar daarna
Draaide ik me om en voordat ik opsteeg, dacht ik na
Misschien wil ze niet eens weten dat ik van haar hou
Beter ga ik weg
Misschien omdat ik een dromer ben
Die nacht ging ik weg, zonder haar wakker te maken
Of misschien was het mijn hart dat, onmogelijk, dacht
Haar te kunnen kussen
De twijfel werd een gevangenis van illusie
Dichtbij verzachte mijn zang, de rede
Waarom zou ik denken aan terugkomen als ik alleen
De versregels als mijn geluk heb?
Misschien komt ze er nooit achter
Dat ik bijna voor haar zong
Beter ga ik weg