395px

Woorden Teveel

José Larralde

Sobran Las Palabras

Aprendí a buscarte nada más, sin saber que estabas
Tan adentro mío y más allá, de todo y de nada
Aprendí a llorarte sin saber, que en cada mañana
Bajabas el Sol para traer, luces de esperanza

Que extraño fue todo ya lo ves, la vida que pasa
Y en la más austera desnudez, sobran las palabras
Sobran las palabras

Que argumento gris tiene el perfil, de las horas lacias
Desglosando lágrimas de atril, de estériles páginas
Anda suelto el aire en el pinar, borrando nostalgias
Que extraño fue todo pa que llorar, si hoy se que me amas

Que extraño fue todo ya lo ves, la vida que pasa
Y en la más austera desnudez, sobran las palabras
Sobran las palabras

Aprendí a buscarte nada más, sin saber que estabas
Tan adentro mío y más allá, de todo y de nada
Aprendí a llorarte sin saber, que en cada mañana
Bajabas el Sol para traer, luces de esperanza

Que extraño fue todo ya lo ves, la vida que pasa
Y en la más austera desnudez, sobran las palabras
Sobran las palabras

Woorden Teveel

Ik leerde je te zoeken, zonder te weten dat je er was,
Zo diep in mij en verder weg, van alles en niets.
Ik leerde om om je te huilen, zonder te weten,
Dat je elke ochtend de zon liet zakken, om hoop te brengen.

Wat vreemd was alles, zie je wel, het leven dat voorbijgaat,
En in de meest sobere naaktheid, zijn woorden te veel.
Woorden te veel.

Wat voor grijze argumenten heeft het profiel, van de slappe uren,
Die tranen ontleden van een lessenaar, van vruchteloze pagina's.
De lucht waait vrij in het dennenbos, het wist de nostalgieën weg.
Wat vreemd was alles, waarom zou ik huilen, als ik vandaag weet dat je van me houdt?

Wat vreemd was alles, zie je wel, het leven dat voorbijgaat,
En in de meest sobere naaktheid, zijn woorden te veel.
Woorden te veel.

Ik leerde je te zoeken, zonder te weten dat je er was,
Zo diep in mij en verder weg, van alles en niets.
Ik leerde om om je te huilen, zonder te weten,
Dat je elke ochtend de zon liet zakken, om hoop te brengen.

Wat vreemd was alles, zie je wel, het leven dat voorbijgaat,
En in de meest sobere naaktheid, zijn woorden te veel.
Woorden te veel.

Escrita por: