Un Día me Fui Del Pago
Un día me fui del pago, la pucha que lo extrañe,
salí buscando trabajo y aquí estoy, míreme usted.
Cuando uno sale al camino, es difícil de saber,
si podra pegar la vuelta o morirá sin poder.
Cuanto más leguas se hacen, más quedan por recorrer,
los caminos son pa dirse las penas son pa volver.
Un día me fui del pago, pero Dios ha de querer,
que no se me manque el zurdo sin llegar a Huanguelén.
El hombre escarba en los otros, buscando felicidad,
y se olvida de si mismo que es donde debe escarbar.
Las razones son razones, si se puede razonar,
a veces se anda pensando sin saber en que pensar.
Huellones de tierra y tosca, que de chico recorrí,
arroyos, montes y vientos ellos allá y yo aquí.
Un día me fui del pago, pero Dios ha de querer,
que no se me manque el zurdo sin llegar a Huanguelén.
Que no se me manque el zurdo, sin llegar a Huanguelén...
Op een Dag Verliet Ik het Dorp
Op een dag verliet ik het dorp, wat miste ik het toch,
ik ging op zoek naar werk en hier ben ik, kijk maar naar me.
Als je de weg op gaat, is het moeilijk te weten,
of je terug kunt keren of sterft zonder te kunnen.
Hoe verder je gaat, hoe meer er nog te gaan is,
de wegen zijn om je verdriet te delen, de zorgen om terug te keren.
Op een dag verliet ik het dorp, maar God zal willen,
dat ik niet zonder hulp blijf zonder Huanguelén te bereiken.
De man graaft in anderen, op zoek naar geluk,
en vergeet zichzelf, dat is waar hij moet graven.
Redenen zijn redenen, als je kunt redeneren,
vaak denk je na zonder te weten waarover je denkt.
Sporen van aarde en grind, die ik als kind liep,
stromen, bossen en winden, zij daar en ik hier.
Op een dag verliet ik het dorp, maar God zal willen,
dat ik niet zonder hulp blijf zonder Huanguelén te bereiken.
Dat ik niet zonder hulp blijf, zonder Huanguelén te bereiken...
Escrita por: Jose Larralde