Podré Olvidar
Podrán pasar los años
y olvidar los campos donde ayer jugué.
Podré olvidar mis versos
que en aquel colegio escribí ayer.
Podré olvidar
el día de la fiesta en mi lugar,
aquella sensación de libertad,
la tarde de un domingo.
Pero jamás yo podré olvidar
aquel amor primero,
que fue sincero, que fue verdad.
Pero jamás yo podré olvidar
aquel amor primero,
que fue sincero, que fue verdad.
Podrá quedar muy lejos
ese pueblo viejo que dormía al sol.
Podré olvidar el tiempo
que burlando al viento me sentí mayor.
Podré olvidar
las horas de la siesta en el desván,
mi caja de pinturas
y mi afán de ser poeta un día.
Pero jamás yo podré olvidar
aquel amor primero,
que fue sincero, que fue verdad.
Pero jamás yo podré olvidar
aquel amor primero,
que fue sincero, que fue verdad.
Podré olvidar mi sombra
que de vez en cuando me enseñó a jugar.
Podré olvidar mi nombre
que a pesar de pobre me gustó llevar.
Podré olvidar
la caricia del viento que al pasar
dejaba cada tarde en mi portal
las hojas en otoño.
Pero jamás yo podré olvidar
aquel amor primero,
que fue sincero, que fue verdad.
Pero jamás yo podré olvidar
aquel amor primero,
que fue sincero, que fue verdad.
Ik Zal Kunnen Vergeten
Jaren kunnen verstrijken
en de velden vergeten waar ik gisteren speelde.
Ik kan mijn verzen vergeten
Die ik gisteren op die school schreef.
Ik kan vergeten
de dag van het feest in mijn stad,
die gevoel van vrijheid,
de namiddag van een zondag.
Maar ik zal nooit kunnen vergeten
Die eerste liefde,
Die oprecht was, die waarachtig was.
Maar ik zal nooit kunnen vergeten
Die eerste liefde,
Die oprecht was, die waarachtig was.
Die oude stad kan ver weg blijven
Die sliep in de zon.
Ik kan de tijd vergeten
Die, terwijl ik de wind bedrog, me ouder deed voelen.
Ik kan vergeten
de uren van de siësta op de zolder,
Mijn doos met verf
En mijn verlangen om ooit dichter te zijn.
Maar ik zal nooit kunnen vergeten
Die eerste liefde,
Die oprecht was, die waarachtig was.
Maar ik zal nooit kunnen vergeten
Die eerste liefde,
Die oprecht was, die waarachtig was.
Ik kan mijn schaduw vergeten
Die me af en toe leerde spelen.
Ik kan mijn naam vergeten
Die, ondanks dat hij eenvoudig was, ik graag droeg.
Ik kan vergeten
de streling van de wind die, als hij voorbijging,
Elke namiddag op mijn portaal
De bladeren in de herfst achterliet.
Maar ik zal nooit kunnen vergeten
Die eerste liefde,
Die oprecht was, die waarachtig was.
Maar ik zal nooit kunnen vergeten
Die eerste liefde,
Die oprecht was, die waarachtig was.