Moliendo cafe
Cuando la tarde languidece, renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales vuelven a sentir
Es la triste canción de amor de la vieja molienda
Que en el letargo de la noche parece gemir
Cuando la tarde languidece, renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales vuelven a sentir
Es la triste canción de amor de la vieja molienda
Que en el letargo de la noche parece gemir
Una pena de amor y una tristeza
Lleva el zambo Manuel en su amargura
Pasa incansable la noche moliendo café
Cuando la tarde languidece, renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales vuelven a sentir
Es la triste canción de amor de la vieja molienda
Que en el letargo de la noche parece sentir
Cuando la tarde languidece, renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales vuelven a sentir
Es la triste canción de amor de la vieja molienda
Que en el letargo de la noche parece sentir
Koffiemolen
Wanneer de avond vervaagt, herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages weer
Het is het treurige liefdeslied van de oude molen
Die in de lethargie van de nacht lijkt te zuchten
Wanneer de avond vervaagt, herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages weer
Het is het treurige liefdeslied van de oude molen
Die in de lethargie van de nacht lijkt te zuchten
Een liefdesverdriet en een treurigheid
Draagt de zambo Manuel in zijn bitterheid
De nacht verstrijkt onvermoeibaar terwijl hij koffie maalt
Wanneer de avond vervaagt, herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages weer
Het is het treurige liefdeslied van de oude molen
Die in de lethargie van de nacht lijkt te voelen
Wanneer de avond vervaagt, herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages weer
Het is het treurige liefdeslied van de oude molen
Die in de lethargie van de nacht lijkt te voelen