Jamás Desaparece Lo Que Nunca Parte
Día y noche rugía
El fuego encendido de un sol que no mira
Del cielo el desprecio de un fin que avecina
La siembra y la ruina de un Dios que no afina
Duelo y enjambre de espinas
Cruzando el umbral de la puerta encendida
Haciendo del aire una amarga salida
Regando de nardos la calle sin vida
El juez cerró lo nuestro
La sala se apagó
No queda nadie
El baile se termina
Y el dragón se lo llevó
Y ahora arde
Y ahora arde
El tímido consuelo ahora arde
Ahora arde
La fe destartalada y el recuerdo arde
Un despertar bajo nía
Y un rumbo trenzado con almas vacías
Las niñas los palios que aguantan la rima
Y el mundo despierta con cruel letanía
Sentencia sostenida
Y el ángel susurró: Que empiece el baile
Lánguida sonrisa emocionada por saber que a veces aire
Y ahora aire
Sabiendo que mi todo está en el aire
Ahora aire
Jamás desaparece lo que nunca parte
Ahora aire
Nooit Verdwijnt Wat Nooit Vertrekt
Dag en nacht brulde
Het brandende vuur van een zon die niet kijkt
De minachting van de hemel voor een naderend einde
De oogst en de ruïne van een God die niet afstemt
Rouw en zwerm van doornen
Die de drempel van de brandende deur oversteken
Van de lucht een bittere uitweg maken
De straat zonder leven met nardussen besproeien
De rechter sloot ons af
De zaal doofde uit
Er is niemand meer
De dans eindigt
En de draak nam het mee
En nu brandt het
En nu brandt het
De timide troost brandt nu
Nu brandt het
Het versleten geloof en de herinnering brandt
Een ontwaken onder de sterren
En een koers verweven met lege zielen
De meisjes de palen die de rijm vasthouden
En de wereld ontwaakt met een wrede litanie
Vonnis vastgehouden
En de engel fluisterde: Laat de dans beginnen
Zachte glimlach, emotioneel van het weten dat het soms lucht is
En nu lucht
Wetende dat mijn alles in de lucht is
Nu lucht
Nooit verdwijnt wat nooit vertrekt
Nu lucht