Ella Mi Fu Rapita!... Parmi Veder Le Lagrime...
Ella mi fu rapita!
E quando, o ciel... Ne' brevi
Istanti prima che il mio presagio interno
Sull'orma corsa ancora mi spingesse!
Schiuso era l'uscio! E la magion deserta!
E dove ora sarà quell'angiol caro?
Colei che prima potei in questo core
Destar la fiamma di costanti affetti?
Colei si pura, al cui modesto sguardo
Quasi spinto a virtù talor me credo!
Ella mi fu rapita!
E chi l'ardiva?
Ma ne avrò, ma ne avrò vendetta
Lo chiede il pianto della mia diletta
Parmi veder le lagrime
Scorrenti da quel ciglio
Quando fra il dubbio e l'ansia
Del subito periglio
Dell'amor nostro memore
Dell'amor nostro memore
Il suo gualtier chiamò
Ned ei potea soccorrerti
Cara fanciulla amata
Ei che vorria coll'anima
Farti quaggiù beata
Ei che le sfere
Ei che le sfere agli angeli
Per te non invidiò
Ella is van mij weggenomen!
Ella is van mij weggenomen!...
En wanneer, o hemel... In de korte
Momenten voordat mijn innerlijke voorgevoel
Mij nogmaals op de voetstappen dreef!
De deur was open! En het huis verlaten!
En waar zal die lieve engel nu zijn?
Zij die eerder in dit hart
De vlam van constante genegenheid kon aanwakkeren?
Zij zo puur, wiens bescheiden blik
Mij soms bijna tot deugd dreef!
Ella is van mij weggenomen!
En wie durfde dat?
Maar ik zal het hebben, maar ik zal het hebben, wraak
Dat vraagt de tranen van mijn geliefde.
Ik lijk de tranen te zien
Stromen van dat ooglid
Wanneer tussen de twijfel en de angst
Van het plotselinge gevaar
Van onze liefde herinnerend
Van onze liefde herinnerend
Riep hij haar naam
En hij kon je niet helpen
Lieve geliefde meid
Hij die met zijn ziel
Jou hier gelukkig zou maken
Hij die de sferen
Hij die de sferen aan de engelen
Voor jou niet benijdde.