Um, Dois, Três
E ela se aproximou, sem se deixar notar
Veio gingar de leve aqui do meu ladinho só pra eu olhar
E me disse: Seu moço, levanta logo, vem dançar!
Como ela pode dizer tanta coisa sem abrir a boca?
É só dançar pra me tornar inteiro
E fazer do seu mundo o meu mundo
Esqueço até de mim
Um, dois, três, um dois, três
E me tomou pela primeira vez pra si
Eu fico até sem jeito de contar, de cantar
Porque foi tão intenso, tão sincero
Que não quero que tenha fim
Mas afinal, nada é, tão definitivo assim
Eén, Twee, Drie
En ze kwam dichterbij, zonder op te vallen
Ze begon zachtjes te bewegen hier naast me, alleen om te kijken
En ze zei: Hé, kom op, sta op en ga dansen!
Hoe kan ze zoveel zeggen zonder haar mond te openen?
Het is gewoon dansen dat me compleet maakt
En van haar wereld mijn wereld maakt
Ik vergeet zelfs mezelf
Eén, twee, drie, één, twee, drie
En ze nam me voor de eerste keer bij zich
Ik voel me zelfs een beetje ongemakkelijk om te vertellen, om te zingen
Omdat het zo intens was, zo oprecht
Dat ik niet wil dat het eindigt
Maar uiteindelijk is niets zo definitief.