Joyce
De quem falo, me acha direita
se casa comigo, se rola e se deita
me namora quando não devia
e quando eu queria, me deixa na mesa
de quem falo, me fala macio
e finge que entende o que nem escutou
me adora e me quer tão-somente
enquanto o que mente é o que acreditou
Esse homem que passa na rua
que encontro na festa e me vira a cabeça
é aquele que me quer só sua
e ao mesmo tempo, que eu seja mais uma
de quem falo, ele é feio e bonito
mais velho e menino, meu melhor amigo
é o homem da cor brasileira
a loucura, a besteira
que dorme comigo
Joyce
Van wie ik praat, vindt me recht door zee
hij trouwt met me, als hij ligt en zich omdraait
hij flirt met me als het niet mag
en als ik het wil, laat hij me aan de kant staan
Van wie ik praat, spreekt zachtjes tegen me
en doet alsof hij begrijpt wat hij niet eens hoort
hij aanbidt me en wil me zo graag
terwijl de leugenaar is wie erin gelooft
Die man die op straat voorbijloopt
die ik op het feest tegenkom en me omdraait
is degene die me alleen van hem wil
en tegelijkertijd, dat ik maar weer een ben
Van wie ik praat, hij is lelijk en mooi
ouder en jong, mijn beste vriend
is de man van de Braziliaanse kleur
de gekte, de onzin
die bij me slaapt
Escrita por: Ana Terra, Joyce