Caballo de Atila
Aunque me aprieten los zapatos de esta vida
Por más que vengan los problemas en estampida
Aunque ahora vengan a tirarme
Ya tengo el alma en carne viva
Tengo la muerte tan presente en mis pupilas
Y solo cargo piedras en esta mochila
No crece hierba por donde paso
Soy como el caballo de Atila
No me gusta lo que veo, hoy te vende cualquiera
La calle ya no es lo que era
Como carroñeros están a la espera
Por eso son tan pocos los que tengo ahí fuera
Son los primeros buscando quimeras
Y luego ven el toro desde la barrera
Se esconden en su madriguera
Y son como termitas sin tener madera
Sigo por mi camino apartándome del mal
Luchando por los míos, buscándome mi paz
Muchas noches perdío en medio de una tempestad
Qué poquitos quedan conmigo de los de verdad
Y ahora sé más por viejo que por diablo
¿Qué vas a hablarle a un ciego de milagros?
Me siento cómodo metío en el barro
Así que a caballo salvaje no le des establo
La traición y la lealtad las separa un hilo fino
Me traicionaron más los que estaban conmigo
Por eso vivo sin miedo al enemigo
Pasé tantas fátigas que ya ni me fatigo
Como callao y hago el doble de ruido
Como Falcao, decisivo en el partido
Quizá tocao, pero jamás hundío
Estoy afilao por los dos filos
Y aunque ahora venga la oscuridad
Ya no me nublan las nubes
Yo me hice adicto al dolor
Tengo el corazón inmune
Y aunque ahora venga la oscuridad
Ya no me nublan las nubes
Yo me hice adicto al dolor
Tengo el corazón inmune
Paard van Attila
Ook al knellen de schoenen van dit leven me
Hoeveel problemen er ook in een stroomversnelling komen
Ook al komen ze nu om me te raken
Mijn ziel is al in de brand
De dood is zo aanwezig in mijn ogen
En ik draag alleen maar stenen in deze rugzak
Er groeit geen gras waar ik ga
Ik ben als het paard van Attila
Ik hou niet van wat ik zie, vandaag verkoopt iedereen
De straat is niet meer wat het was
Als aasgieren wachten ze af
Daarom zijn er zo weinig die ik daarbuiten heb
Ze zijn de eersten die naar illusies zoeken
En dan zien ze de stier vanaf de zijlijn
Ze verstoppen zich in hun hol
En zijn als termieten zonder hout
Ik ga verder op mijn pad, weg van het kwaad
Vechtend voor mijn mensen, op zoek naar mijn rust
Zoveel nachten verloren in het midden van een storm
Wat zijn er nog maar weinig van de echte bij me
En nu weet ik meer door ouderdom dan door de duivel
Wat ga je een blinde vertellen over wonderen?
Ik voel me comfortabel in de modder
Dus geef een wild paard geen stal
Verraad en loyaliteit worden gescheiden door een dunne draad
Diegenen die bij me waren hebben me meer verraden
Daarom leef ik zonder angst voor de vijand
Ik heb zoveel ellende doorstaan dat ik me niet meer moe maak
Ik ben stil en maak dubbel zoveel lawaai
Als Falcao, beslissend in de wedstrijd
Misschien aangeraakt, maar nooit gezonken
Ik ben scherp aan beide kanten
En ook al komt de duisternis nu
De wolken verblinden me niet meer
Ik ben verslaafd geraakt aan de pijn
Mijn hart is immuun
En ook al komt de duisternis nu
De wolken verblinden me niet meer
Ik ben verslaafd geraakt aan de pijn
Mijn hart is immuun