El Témpano
A veces, cuando pienso que todo está perdido
Voy hacia alguna de las formas de la muerte
Me pego un tiro con una palabra
Que alguna vez me fue tan transparente
Y en la ternura del agua que corre
Me recuerdo en la llegada de unos trenes
Sales de los mares, curvas de los puertos
Con mujeres descalzas en el verde
Voy hacia el fuego como la mariposa
Y no hay rima que rime con vivir
No te pares, no te mates
Solo es una forma más de demorarse
Y en las tardes tranquilas, cuando extraño todo
Pienso que todo no es lo que perdí
Una rosa de fe y aún, a costa de perder
Se pierde pero se gana
La lucha es de igual a igual, contra uno mismo
¡Y eso es ganarla!
No te pares, no te mates
Solo es una forma de más de demorarte
Recuerdo la quietud de la tierra
La quietud estaba adentro
Se cree más en los milagros
A la hora del entierro
Este hombre trabajó
¿Quién escribirá su historia?
La cal reseca, la viuda que sueña
Los amigos que siguen igual
La gloria en zapatillas, el florero vacío
Y quién sabe si se puso a pensar
¿Para qué vivo?
¡Vivo para no perder!
Voy hacia el fuego como la mariposa
Y no hay rima que rime con vivir
No se paren, no se maten
Solo es una forma más de demorarse
No se paren, no se maten
Solo es una forma más de demorarse
Solo es una forma más de demorarse
Solo es una forma más de demorarse
De IJsschots
Soms, als ik denk dat alles verloren is
Ga ik op zoek naar een van de vormen van de dood
Ik schiet mezelf neer met een woord
Dat ooit zo transparant voor me was
En in de tederheid van het stromende water
Herinner ik me de aankomst van treinen
Je komt uit de zeeën, bochten van de havens
Met vrouwen op blote voeten in het groen
Ik ga naar het vuur als een vlinder
En er is geen rijm dat rijmt op leven
Stop niet, maak jezelf niet af
Het is gewoon een manier om je te vertragen
En in de rustige namiddagen, als ik alles mis
Denk ik dat alles niet is wat ik verloren heb
Een roos van geloof en toch, ten koste van verlies
Verlies je, maar je wint
De strijd is gelijkwaardig, tegen jezelf
En dat is het winnen!
Stop niet, maak jezelf niet af
Het is gewoon een manier om je te vertragen
Ik herinner me de stilte van de aarde
De stilte zat van binnen
Men gelooft meer in wonderen
Op het moment van de begrafenis
Deze man heeft gewerkt
Wie zal zijn verhaal schrijven?
Het droge kalk, de weduwe die droomt
De vrienden die hetzelfde blijven
De glorie in sneakers, de lege vaas
En wie weet of hij is gaan nadenken
Waarom leef ik?
Ik leef om niet te verliezen!
Ik ga naar het vuur als een vlinder
En er is geen rijm dat rijmt op leven
Stop niet, maak jezelf niet af
Het is gewoon een manier om je te vertragen
Stop niet, maak jezelf niet af
Het is gewoon een manier om je te vertragen
Het is gewoon een manier om je te vertragen
Het is gewoon een manier om je te vertragen