No Olvides Que Una Vez Tu Fuiste Sol
No olvides que una vez tú fuiste Sol
No olvides ni la tapia ni el laurel
No dejes de asombrarte al asistir
A un nuevo nacimiento en tu jardín
No pierdas una ventana
No entregues tus mañanas
De aguaceros y juegos
Ni desentierres tesoros viejos
No ocultes lo que ayer se te ofreció
No escondas ni la pena ni el dolor
No dejes que una nube diga adiós
No saltes en pedazos
No ocultes tu diamante
No entregues tu perfecto amanecer
Ni tus estrellas ni tu arena ni tu mar
Ni tu incansable caminar
Vete de nuevo hasta el arroyo
Donde está tu mejor canto
Y ve, cálmale la sed a tus enormes prados
No permitas que se pierda tu cosecha
Hoy, que hasta la lluvia fiel no te ha escuchado
Y busca tu raíz
Y dale la caricia a la que siempre espera
La única manera de hacerla que vuelva
A ofrecerte frutos hasta en el invierno
Y no olvides que una vez tú fuiste Sol
Y ve, desata esos diques de corrientes presas
Dejate llevar y vuelve a ser jinete
Baja hasta tus valles de palomas sueltas
Que este es tu país
Donde están tus riendas
Donde está tu espuma
Donde abandonaste tu camino entonces
Donde naufragaste haz crecer mil rosas
Y no olvides que una vez tú fuiste Sol
Vergeet Niet Dat Je Eens de Zon Was
Vergeet niet dat je eens de zon was
Vergeet niet de muur en het laurierblad
Verlies je verwondering niet bij het zien
Van een nieuwe geboorte in je tuin
Verlies geen venster uit het oog
Geef je ochtenden niet weg
Van stortbuien en spelletjes
En graaf geen oude schatten op
Verberg niet wat je gisteren werd aangeboden
Verstop noch de pijn, noch het verdriet
Laat niet toe dat een wolk vaarwel zegt
Spring niet in stukken
Verberg je diamant niet
Geef je perfecte zonsopgang niet weg
Noch je sterren, noch je zand, noch je zee
Noch je onvermoeibare wandeling
Ga opnieuw naar de beek
Waar je mooiste lied is
En ga, les de dorst van je enorme weiden
Laat niet toe dat je oogst verloren gaat
Vandaag, dat zelfs de trouwe regen je niet heeft gehoord
En zoek je wortel
En geef de streling aan degene die altijd wacht
De enige manier om haar terug te laten komen
Om je zelfs in de winter vruchten te bieden
En vergeet niet dat je eens de zon was
En ga, laat die dammen van gevangen stromen los
Laat je meevoeren en word weer een ruiter
Daalt af naar je valleien van losgelaten duiven
Want dit is jouw land
Waar zijn je teugels
Waar is je schuim
Waar je toen je pad verliet
Waar je schipbreuk leed, laat duizend rozen groeien
En vergeet niet dat je eens de zon was