Que Son Esas Palabras
Veinte años vivieron el uno junto al otro,
veinte años de cardo de cereal y de trilla,
la rueda del molino, acompasaba las horas
y el invierno dormia en la hiedra amarilla.
El cuidaba de todo, con prudencia callada,
lo mismo los ganados, que la cosecha fina,
ella cruzaba el patio, como rueda de espuela,
entre el pozo de agua, la mesa de harina.
En inviernos atroces, en veranos soleados,
durante veinte años, se hicieron compañia,
nunca se preguntó, si la habia querido,
que son esas palabras, estaba y la tenia.
El no necesitaba noción mas detallada,
que conocer su nombre, y el nombre lo sabia,
él la llamaba Carmen en la sombra y la tarde,
cuando la luz es lámpara de mecha tardia.
Veinte años vivieron el uno junto al otro,
sin ver apenas médico, peón, colono, artista,
el tren pasaba lejos como un cuento de infancia,
y el no se preguntaba si en verdad la queria.
Ella murio lustrando la vajilla de plata,
en el ancho silencio de la tarde vacia,
el aprendio de golpe, como caen las heladas,
que el amor es amor, aunque no se lo diga.
Wat Zijn Die Woorden
Twintig jaar leefden ze samen,
twintig jaar van schraal en van oogst,
de molen draaide, het ritme van de uren
en de winter sliep in het gele klimop.
Hij zorgde voor alles, met stille voorzichtigheid,
net zo goed voor het vee als voor de fijne oogst,
zij liep door de binnenplaats, als een sporenwiel,
tussen de waterput en de tafel met meel.
In verschrikkelijke winters, in zonnige zomers,
gedurende twintig jaar, waren ze gezelschap,
nooit vroeg hij zich af, of hij van haar hield,
wat zijn die woorden, hij was er en had haar.
Hij had geen gedetailleerdere kennis nodig,
behalve haar naam, en die wist hij,
hij noemde haar Carmen in de schaduw en de namiddag,
wanneer het licht een lamp is met een late lont.
Twintig jaar leefden ze samen,
bijna nooit een dokter, arbeider, kolonist, kunstenaar gezien,
de trein passeerde ver weg als een kinderverhaal,
en hij vroeg zich niet af of hij haar echt liefhad.
Zij stierf terwijl ze het zilveren servies poetste,
in de brede stilte van de lege namiddag,
hij leerde het ineens, zoals de vorst valt,
dat liefde liefde is, ook al wordt het niet gezegd.