El México que se nos fue
Como ha cambiado mi pueblo
Mi pueblo ya no es el mismo
De aquel pueblo tan hermoso
Al de hoy hay un abismo
Ya no hay mujer con rebozo
Ya no hay hombres campesinos
Ya el cántaro no va al pozo
Lo rompió el industrialismo
Ya se contaminó el agua de las acequias y ríos
Ya se secó un ojo de agua, ya cerraron el molino
Ya la mujer no usa enaguas, ni el hombre calzón de indio
Ya la mujer no usa el habla, ni el hombre su civismo
Ya las casitas de adobe están desapareciendo
Hoy las construyen de bloque, feas las están haciendo
La plata y el oro del pobre, caros se han ido poniendo
Ya no hay monedas de cobre, de níquel hoy vienen siendo
Ya no oigo tocar la banda de los suárez y sus hijos
Qué triste se ve la plaza los sábados y los domingos
Ya hay otra clase de bancas
Ya no hay quiosco ni estanquillo
Ya la gente del campo se ha ido
A emprender una nueva aventura
A los campos de estados unidos
Con tristeza y quizás amargura
De saber que en su pueblo han perdido
El ingenio, el molino y cordura
Pocos vuelven de allá y yo he venido
Y lo encuentro cambiado y no hay duda
De que ya no es a aquel pueblo chiquito
Que inspiraba añoranza y ternura
Ya no es aquel pueblo bonito
El comercio le trajo basura
Aquel tiempo se hablaba de ranchos
De la milpa y la tabla de arroz
De la música, el baile y el canto
Del padre, de la madre y de dios
De la siembra y cosecha del campo
De la casa, el lugar y el amor
Ahora hablan de que hay terrorismo
Del peso y su devaluación
Ahora hablan con tal pesimismo
De que ahí viene otra revolución
Ahora en vez de mirarse ellos mismos
Ahora miran televisión
Het Mexico dat ons ontglipte
Hoe is mijn dorp veranderd
Mijn dorp is niet meer hetzelfde
Van dat prachtige dorp
Is er nu een enorme kloof
Er is geen vrouw met een sjaal meer
Geen boerenman te bekennen
De pot gaat niet meer naar de put
Die brak het industrialisme
Het water van beken en rivieren is al vervuild
Een bron is opgedroogd, de molen is gesloten
Vrouwen dragen geen onderrokken meer, mannen geen Indische broeken
Vrouwen gebruiken geen dialect meer, mannen hebben geen fatsoen meer
De adobe huisjes verdwijnen al
Vandaag de dag bouwen ze van blokken, ze worden lelijk
Het zilver en goud van de armen is duurder geworden
Er zijn geen koperen munten meer, nu zijn het nikkelstukken
Ik hoor de band van de Suárez en hun kinderen niet meer
Wat triest, de plaza is op zaterdag en zondag leeg
Er zijn andere soorten banken
Er is geen kiosk of kleinwinkeltje meer
De mensen van het platteland zijn weggegaan
Om een nieuw avontuur te beginnen
In de velden van de Verenigde Staten
Met verdriet en misschien bitterheid
Wetende dat ze in hun dorp verloren hebben
Het ingenieus, de molen en de rede
Weinigen keren terug van daar en ik ben gekomen
En ik vind het veranderd en het is geen twijfel
Dat het niet meer dat kleine dorpje is
Dat zoveel verlangen en tederheid opriep
Het is niet meer dat mooie dorp
De handel heeft het vol troep gemaakt
Vroeger spraken we over boerderij
Over de akker en de rijstplank
Over muziek, dans en zang
Over vader, moeder en God
Over het planten en oogsten van het land
Over het huis, de plaats en de liefde
Nu hebben ze het over terrorisme
Over de peso en zijn devaluatie
Nu praten ze met zoveel pessimisme
Dat er weer een revolutie op komst is
Nu in plaats van naar zichzelf te kijken
Kijken ze naar televisie.
Escrita por: Juan Gabriel