La dormida/ La murga
Partimos, todos juntos celebrando, la proeza
Arco iris que espantaba la tristeza y en la calle un solo grito se escuchó.
El tiempo, borra todo y esta vez no fue distinto
La utopía era un disfraz descolorido
Yo me salvo con lo mío, y al que no le guste
Va, por el mismo camino
Las penas, y la desilusión
Seguimos, sin culpables, sin ideas, sin camino
Como un barco naufragando en el olvido
Y la historia es un papel en el cajón.
El tiempo, va girando su molino y la revancha
Hoy se acerca si hay un pueblo que levanta
Por la sala me da sancha, su guerrera desición
Va, por el mismo camino
Las penas, y la desilusión
Y, ese abrazo cuerpo, esa ignorancia, huelga de ansia
Devorando el reloj.
Va dormida, la alegría va dormida, esperando la llegada 'el nuevo día, pa' entregarse, al calor de la avenida, donde el alma bien se acuerda, que su gen de la cantada, enrabiada a viva voz… ay que viene, ay que va, ay que pena…
De Slapende/ De Murga
We vertrekken, samen vieren we de prestatie
Een regenboog die de treurigheid verdreef en op straat klonk één enkele kreet.
De tijd, wist alles uit en deze keer was het niet anders
De utopie was een vervaagde schuilnaam
Ik red me met wat ik heb, en wie het niet leuk vindt
Gaat, dezelfde weg op
De zorgen, en de teleurstelling
We gaan verder, zonder schuldigen, zonder ideeën, zonder pad
Als een schip dat vergaat in de vergetelheid
En de geschiedenis is een papier in de lade.
De tijd, draait zijn molen en de wraak
Komt dichterbij als er een volk opstaat
Door de zaal geeft ze ruimte, haar strijdlustige beslissing
Gaat, dezelfde weg op
De zorgen, en de teleurstelling
En, die omhelzing van het lichaam, die onwetendheid, staking van verlangen
Verslindt de klok.
De vreugde is slapend, de vreugde is slapend, wachtend op de komst van de nieuwe dag, om zich over te geven, aan de warmte van de boulevard, waar de ziel zich goed herinnert, dat haar gen van het gezang, woedend met volle stem… oh het komt, oh het gaat, oh wat een verdriet…