Vaari
Illan tullen soittaa vaari mandoliiniaan,
muistan isän kertoneen kuinka keuhkoissaan,
sirpaleita kantaa hän nuoruusmuistoinaan,
jälleen tapailee hän vaiennutta viuluaan,
toteaa yksin tein käsky sinne vei,
niistä vuosista hän muuten juuri koskaan puhu ei.
Chorus:
Hiipivään uneen hellittää,
sylissään raskas lapsen pää,
pian taas pojat aamun nousta saa,
toteuttaa jalkapallokentän kokoisia haaveita.
Illan viiletessä hän tulta kohentaa,
saunaretken jälkeen lapset nukkumaan,
aikuiset ne vielä hetken jatkaa juttujaan,
serkku aamuhämäriin lukee kirjojaan,
iltayö pimenee mökin rauha viipyilee,
ja isän piipun tuoksu vielä jostain leijailee.
Chorus x 3
Vaari
Al llegar la noche, el abuelo toca su mandolina,
recuerdo a papá contando cómo en sus pulmones,
lleva fragmentos de sus recuerdos de juventud,
otra vez acaricia su violín silenciado,
dice en soledad que la orden lo llevó allí,
de esos años, nunca habla en realidad.
Coro:
Se entrega al sueño sigiloso,
con la pesada cabeza de un niño en su regazo,
pronto los chicos se levantarán por la mañana,
para hacer realidad sueños del tamaño de un campo de fútbol.
Al enfriarse la noche, aviva el fuego,
después de la sauna, los niños van a dormir,
los adultos siguen charlando un rato más,
el primo lee sus libros hasta el amanecer,
la noche se oscurece, la paz de la cabaña perdura,
y el olor a pipa de papá aún flota en algún lugar.
Coro x 3