Ten Dage Dat Ik Oud Zal Zijn
Ten dage dat ik oud zal zijn hoop ik in vrede dood te
gaan
Zonder daarna verplicht te worden in een vreemde
Buitenaardse orde als een ontheemde ziel te moeten
voortbestaan
Want sterven ook de bloemen niet en gaan zelfs
Niet de vogels dood, hoe zal het mij dan zijn gegeven
eindeloos maar
Door te blijven leven totaal van alle ruimte en van
tijd ontbloot
Wat is dat voor een hoogmoedswaan waarmee de mens
Zichzelf verheft, boven de sterren en planeten boven
wat hij na
Vermag te meten terwijl hij nog niet eens zijn eigen
plaats beseft
Ten dage dat ik dood zal zijn, leg mij dan in de koele
grond
Liefst zonder kist en zonder kleren, zodat ik in vrede
weer kan keren
Een zijnde met het al waaruit ik eens ontstond
El día que sea viejo
El día que sea viejo, espero morir en paz
Sin tener que ser obligado después
A existir en un orden extraterrestre como un alma desarraigada
Porque ni siquiera las flores mueren y ni siquiera
Los pájaros mueren, ¿cómo se me dará entonces
Vivir eternamente
Desnudo de todo espacio y tiempo?
¿Qué tipo de arrogancia es esa con la que el ser humano
Se eleva por encima de las estrellas y planetas
Por encima de lo que puede medir
Mientras ni siquiera comprende su propio lugar?
El día que esté muerto, ponme en la fresca tierra
Preferiblemente sin ataúd y sin ropa, para que pueda regresar en paz
Siendo uno con todo de lo que una vez surgió