Dieciséis años
Nunca olvidaré en mi vida
esa tarde fría del invierno aquel;
yo esperaba en un portal,
comenzaba a llover.
Tú llevabas un paraguas,
yo tomé tu brazo y me cobijé
comenzamos a reír,
caminamos sin saber.
Nunca, mi amor, olvidaré
cuando por primera vez yo te besé;
nunca, mi amor, olvidaré
todo el mundo de ilusión de nuestro ayer.
Nunca olvidaré las horas
que pasamos juntos en aquel café;
la emoción que yo sentí
al acariciar tu piel.
Tú tenías quince años,
yo no había cumplido aún los dieciséis.
Desde entonces soy feliz,
tal y como lo soñé.
Zestien jaar
Ik zal nooit vergeten in mijn leven
Die koude middag van die winter;
Ik wachtte in een portiek,
Het begon te regenen.
Jij had een paraplu,
Ik nam je arm en zocht beschutting
We begonnen te lachen,
We liepen zonder te weten.
Nooit, mijn liefde, zal ik vergeten
Toen ik je voor het eerst kuste;
Nooit, mijn liefde, zal ik vergeten
De hele wereld vol dromen van ons verleden.
Ik zal nooit de uren vergeten
Die we samen doorbrachten in dat café;
De emotie die ik voelde
Toen ik je huid aanraakte.
Jij was vijftien jaar,
Ik was nog niet zestien.
Sindsdien ben ik gelukkig,
Precies zoals ik droomde.