Ella (part. Sin Bandera)
Me cansé de rogarle,
me cansé de decirle
que yo sin ella de pena muero.
Ya no quiso escucharme.
Si sus labios se abrieron
fue pa' decirme: "Ya no te quiero".
Yo sentí que mi vida
se perdió en un abismo
profundo y negro como mi suerte.
Quise hallar el olvido
al estilo Jalisco,
pero aquellos mariachis
y aquel tequila
me hicieron llorar.
Me cansé de rogarle.
Con el llanto en mis ojos
alcé mi copa y brindé por ella.
No podía despreciarme
si era el último brindis
de un bohemio por una reina.
Los mariachis callaron.
De mi mano sin fuerza
cayó mi copa sin darme cuenta.
Ella quiso quedarse
cuando vio mi tristeza,
pero ya estaba escrito
que aquella noche
perdiera su amor.
Ella quiso quedarse
cuando vio mi tristeza,
pero ya estaba escrito
que aquella noche
perdiera su amor.
Ella (met Sin Bandera)
Ik ben moe van het smeken,
ik ben moe van het zeggen
dat ik zonder haar van verdriet sterf.
Ze wilde niet meer luisteren.
Als haar lippen opengingen,
was het om te zeggen: "Ik hou niet meer van je".
Ik voelde dat mijn leven
verloren ging in een afgrond
zo diep en zwart als mijn geluk.
Ik wilde de vergetelheid vinden
op de Jalisco-manier,
maar die mariachis
en die tequila
maakten me aan het huilen.
Ik ben moe van het smeken.
Met tranen in mijn ogen
hefte ik mijn glas en toastte op haar.
Ze kon me niet afwijzen
als het de laatste toast was
van een bohemien voor een koningin.
De mariachis zwegen.
Uit mijn zwakke hand
viel mijn glas zonder dat ik het merkte.
Zij wilde blijven
toen ze mijn verdriet zag,
maar het was al geschreven
dat die nacht
ik haar liefde zou verliezen.
Zij wilde blijven
toen ze mijn verdriet zag,
maar het was al geschreven
dat die nacht
ik haar liefde zou verliezen.