Moliendo café
Cuando la tarde languidece
Renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales
Vuelven a sentir
Que son triste canción de amor
De la vieja molienda
Que en el letargo de la noche
Parece decir.
Una pena de amor, una tristeza
Lleva el sambo Manuel en su amargura
Pasa incansable la noche
Moliendo café.
Cuando la tarde languidece
Renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales
Vuelven a sentir
Que son triste canción de amor
De la vieja molienda
Que en el letargo de la noche
Parece decir.
Una pena de amor, una tristeza
Lleva el sambo Manuel en su amargura
Pasa incansable la noche
Moliendo café.
Cuando la tarde languidece
Renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales
Vuelven a sentir
Que son triste canción de amor
De la vieja molienda
Que en el letargo de la noche
Parece decir.
Koffiemolen
Wanneer de avond vervaagt
Herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages
Weer wat ze zijn
Een treurig liefdeslied
Van de oude maling
Die in de sluimer van de nacht
Lijkt te zeggen.
Een liefdesverdriet, een verdriet
Draagt de mannelijke Manuel in zijn bitterheid
De nacht gaat onvermoeibaar voorbij
Koffie malen.
Wanneer de avond vervaagt
Herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages
Weer wat ze zijn
Een treurig liefdeslied
Van de oude maling
Die in de sluimer van de nacht
Lijkt te zeggen.
Een liefdesverdriet, een verdriet
Draagt de mannelijke Manuel in zijn bitterheid
De nacht gaat onvermoeibaar voorbij
Koffie malen.
Wanneer de avond vervaagt
Herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages
Weer wat ze zijn
Een treurig liefdeslied
Van de oude maling
Die in de sluimer van de nacht
Lijkt te zeggen.
Escrita por: Jose Manzo Perroni