La Cama Vacía
Desde un tétrico hospital
Donde se hallaba internado
Casi agónico y rodeado de un silêncio sepulcral
Con su ternura habitual, la que siempre demostró
Quizá con esfuerzo no, desde su lecho sombrío
Un enfermo amigo mío esta carta me escribió
Querido amigo quisiera que al recibir la presente
Te halles bien y que la suerte te acompañe por doquiera
Por mi parte y mal pudiera, decirte que estoy mejor
Si al contrario en mi dolor, postrado en mi lecho yerto
Yo soy un pobre esqueleto que a mí mismo me da horror
La carta es para decirte que si podés algún día
Vení a hacerme compañía vos que tanto me quisiste
Estoy tan solo y tan triste que lloro sin contenerme
Ya nadie suele quererme, todos se muestran impíos
De tantos amigos míos ninguno ha venido a verme
Hoy yo te doy la razón, pues veo en mi soledad
Que esta llamada amistad es tan solo una ilusión
Cuando uno está en condición tiene amigos a granel
Pero si el destino cruel hacia un abismo nos tira
Vemos que todo es mentira y que no hay amigo fiel
Bueno aquí ya me despido, al poner punto final
Recibe un abrazo leal de el que siempre te ha querido
A tu mamá que no olvido también mis recuerdos dale
Mucha devoción mostrale y de carícias colmala
Vos que la tenés cuidala, si supieras cuánto vale
Llegó el domingo y ansioso por aquel amigo leal
Penetré en el hospital angustiado y pesaroso
Me dirigí silencioso al lugar donde sabía
Que su lecho encontraría, más ahí ni bien lo encontré
Asombrado me quedé al ver la cama vacía
Het Lege Bed
Vanuit een somber ziekenhuis
Waar hij was opgenomen
Bijna agonisch en omringd door een grafstilte
Met zijn gebruikelijke tederheid, die hij altijd toonde
Misschien met moeite niet, vanuit zijn sombere bed
Een zieke vriend van mij schreef me deze brief
Beste vriend, ik hoop dat je bij het ontvangen van deze
In goede gezondheid verkeert en dat het geluk je overal vergezelt
Voor mijn part, en het zou slecht zijn om te zeggen dat ik beter ben
Als ik in mijn pijn, neergelegd op mijn stijve bed
Ik ben een arme skelet dat zichzelf afschuwt
De brief is om je te zeggen dat als je ooit kunt
Kom me gezelschap houden, jij die zoveel van me hield
Ik ben zo alleen en zo verdrietig dat ik zonder te kunnen stoppen huil
Niemand lijkt me nog te willen, iedereen is onbarmhartig
Van al mijn vrienden is niemand gekomen om me te zien
Vandaag geef ik je gelijk, want ik zie in mijn eenzaamheid
Dat deze zogenaamde vriendschap slechts een illusie is
Wanneer je in goede omstandigheden verkeert, heb je vrienden in overvloed
Maar als het wrede lot ons in een afgrond duwt
Zien we dat alles een leugen is en dat er geen trouwe vriend is
Nou, hier neem ik afscheid, bij het zetten van een punt
Ontvang een loyale omhelzing van degene die altijd van je heeft gehouden
Geef ook mijn herinneringen aan je moeder, die ik niet vergeet
Toon haar veel toewijding en vul haar met genegenheid
Jij die voor haar zorgt, bescherm haar, als je maar wist hoeveel ze waard is
De zondag kwam en vol verlangen naar die trouwe vriend
Bracht ik me in het ziekenhuis, bezorgd en treurig
Ik ging stilletjes naar de plek waar ik wist
Dat ik zijn bed zou vinden, maar daar, zodra ik hem vond
Stond ik versteld te kijken bij het zien van het lege bed