Rose
時の砂場でやっと聞こえた
toki no sunaba de yatto kikoeta
やわらかな鼓動の音 触れることさえできない
yawaraka na kodou no oto fureru koto sae dekinai
愛のかげろう 裸足で駆けてゆく
ai no kagerou hadashi de kakete yuku
あなたとは反対側を追いかけた春の日
anata towa hantaigawa oikaketa haru no hi
風の中を砂が待った もしこの世が瓶の底なら
kaze no naka wo suna ga matta moshi kono yo ga bin no soko nara
逆さにして何度でも あなたと明日を描くのに
sakasa ni shite nando demo anata to asu wo egaku noni
愛し掛けた月 最後にください
aishi kaketa tsuki saigo ni kudasai
本の一秒を 本の一秒を
hon no ichibyou wo hon no ichibyou wo
剥がれ落ちた星 頬を伝い
hagareochita hoshi hoho wo tsutai
暁を照らした
akatsuki wo terashita
春の定めはいつもいびつで
haru no sadame wa itsumo ibitsude
失いたくないものほど
nakushitakunai mono hodo
うまく抱きしめられない
umaku dakishimerarenai
空に残ったあなたの息は
sora ni nokotta anata no ibuki wa
悲しみを何度だって
kanashimi wo nando datte
ごまかししてしまうの
gomakashi shite shimau no
いつの間にか年を取って
itsu no ma nika toshi wo totte
いつかきっと愛に行くから
itsuka kitto ai ni iku kara
変わることを恐れずにその日を
kawaru koto wo osorezu ni sono hi wo
待っていてほしい
matte ite hoshii
愛した分だけ最後に続けて
aisita bun dake saigo ni tsuzutte
本の一行を 本の一行を
hon no ichigyou wo hon no ichigyou wo
音のない言葉繰り返し
oto no nai kotoba kurikaeshi
あなたを確かめた
anata wo tashikameta
愛し果てた月 最後に笑った
aishi-hateta tsuki saigo ni waratta
本の一秒を 本の一秒を
hon no ichibyou wo hon no ichibyou wo
届かない星はいつの日も
todokanai hoshi wa itsu no hi mo
暁を照らした
akatsuki wo terashita
Roos
In de zandbak van de tijd hoorde ik eindelijk
het zachte geluid van een kloppend hart, dat ik niet eens kon aanraken
De schaduw van de liefde, ik rende blootsvoets verder
op een lentedag, achtervolgde ik de andere kant van jou.
In de wind wachtte het zand, als deze wereld de bodem van een fles was
zou ik het omdraaien, keer op keer, om samen met jou de toekomst te schetsen.
Geef me alsjeblieft de maan die ik zo liefhad,
eén seconde uit het boek, één seconde uit het boek.
De sterren die zijn afgevallen, glijden over mijn wangen
verlichtten de dageraad.
De bestemming van de lente is altijd krom
hoe meer ik iets wil vasthouden,
hoe moeilijker het is om het te omarmen.
De adem die van jou overbleef in de lucht,
kan de verdrietige momenten keer op keer
verdoezelen.
Zonder dat ik het merkte, ben ik ouder geworden,
maar ik zal je zeker ooit opzoeken in de liefde.
Ik wil dat je wacht op die dag,
zonder bang te zijn voor verandering.
Zoveel ik van je hield, laat me dan verder gaan
met één regel uit het boek, één regel uit het boek.
Herhalende woorden zonder geluid,
bevestigden dat jij er was.
De maan die ik zo liefhad, lachte voor het laatst,
eén seconde uit het boek, één seconde uit het boek.
De sterren die nooit bereiken, verlichten altijd
de dageraad.