395px

Der verlorene Sohn

kadril

De Verloren Zoon

De derde in de rij, vaders jongste zoon
Hij was pas twintig en eiste z'n loon
Hij zou 't wel vinden, liet z'n vrienden staan
zonder laatste groet is hij van huis gegaan
Ze hebben van hem nooit meer iets gehoord
't Heeft hun leven zeker niet verstoord
De zoon was verloren, ergens overboord

Hij droomt van verre landen, zeilen naar de zon
Een land met mooie stranden, waar 't leven echt begon
Maar boven alle landen hield hij van de stad
waar hij alle zorgen en z'n thuis vergat
waar hij in de morgen de grootste kater had
tot hij 's avonds een nieuwe liefde vond
liefde voor een glas of een mooie vrouwenkont

Alle mooie kleuren van ogen mocht hij zien
Alle zoete geuren ruiken bovendien
in de liefste armen z'n dagelijkse troost
Mooier was 't voor hem dan een wervelende kroost
levend in dromen, rijker dan geeneen
Zo is hij gestorven ergens heel alleen
Niemand vroeg zich af waarom hij plots verdween

Dit nachtelijk verhaal heeft hij zelf verteld
hetzelfde verhaal dat vele jaren telt
Zijn leven is voorbij, de sporen zijn gewist
Na hem komt er een ander die in 't zelfde water vist
Na hem komt een man, die alles beter kan
In z'n handen de resten van z'n loon
't is al lang geschreven: de verloren zoon.

Der verlorene Sohn

Der Dritte in der Reihe, Vaters jüngster Sohn
Er war erst zwanzig und forderte sein Lohn
Er würde es schon finden, ließ seine Freunde stehen
Ohne Abschied ist er von zu Hause gegangen
Von ihm hat man nie wieder etwas gehört
Es hat ihr Leben sicher nicht gestört
Der Sohn war verloren, irgendwo über Bord

Er träumt von fernen Ländern, segelt zur Sonne
Ein Land mit schönen Stränden, wo das Leben wirklich begann
Doch über allen Ländern liebte er die Stadt
Wo er all seine Sorgen und sein Zuhause vergaß
Wo er am Morgen den größten Kater hatte
Bis er abends eine neue Liebe fand
Liebe für ein Glas oder einen schönen Frauenhintern

Alle schönen Farben der Augen durfte er sehen
Alle süßen Düfte riechen zudem
In den liebsten Armen fand er seinen Trost
Schöner war's für ihn als ein wirbelndes Geplänkel
Lebend in Träumen, reicher als kein anderer
So ist er gestorben, irgendwo ganz allein
Niemand fragte sich, warum er plötzlich verschwand

Diese nächtliche Geschichte hat er selbst erzählt
Dasselbe Märchen, das viele Jahre zählt
Sein Leben ist vorbei, die Spuren sind verwischt
Nach ihm kommt ein anderer, der im selben Wasser fischt
Nach ihm kommt ein Mann, der alles besser kann
In seinen Händen die Reste von seinem Lohn
Es ist schon lange geschrieben: der verlorene Sohn.