De Verloren Zoon
De derde in de rij, vaders jongste zoon
Hij was pas twintig en eiste z'n loon
Hij zou 't wel vinden, liet z'n vrienden staan
zonder laatste groet is hij van huis gegaan
Ze hebben van hem nooit meer iets gehoord
't Heeft hun leven zeker niet verstoord
De zoon was verloren, ergens overboord
Hij droomt van verre landen, zeilen naar de zon
Een land met mooie stranden, waar 't leven echt begon
Maar boven alle landen hield hij van de stad
waar hij alle zorgen en z'n thuis vergat
waar hij in de morgen de grootste kater had
tot hij 's avonds een nieuwe liefde vond
liefde voor een glas of een mooie vrouwenkont
Alle mooie kleuren van ogen mocht hij zien
Alle zoete geuren ruiken bovendien
in de liefste armen z'n dagelijkse troost
Mooier was 't voor hem dan een wervelende kroost
levend in dromen, rijker dan geeneen
Zo is hij gestorven ergens heel alleen
Niemand vroeg zich af waarom hij plots verdween
Dit nachtelijk verhaal heeft hij zelf verteld
hetzelfde verhaal dat vele jaren telt
Zijn leven is voorbij, de sporen zijn gewist
Na hem komt er een ander die in 't zelfde water vist
Na hem komt een man, die alles beter kan
In z'n handen de resten van z'n loon
't is al lang geschreven: de verloren zoon.
El Hijo Perdido
El tercero en la fila, el hijo menor del padre
Apenas tenía veinte años y exigía su salario
Pensaba que lo encontraría, dejó a sus amigos plantados
Sin despedirse, se fue de casa
Nunca volvieron a saber de él
Seguro que no perturbó sus vidas
El hijo estaba perdido, en algún lugar por ahí
Soñaba con tierras lejanas, navegando hacia el sol
Un país con hermosas playas, donde la vida realmente comenzaba
Pero sobre todos los países, amaba la ciudad
Donde olvidaba todas sus preocupaciones y su hogar
Donde por la mañana tenía la peor resaca
Hasta que por la noche encontraba un nuevo amor
Amor por una copa o un hermoso trasero de mujer
Todos los hermosos colores de ojos podía ver
Todos los dulces aromas también podía oler
En los brazos más dulces encontraba su consuelo diario
Era más hermoso para él que una bulliciosa multitud
Viviendo en sueños, más rico que nadie
Así es como murió, en algún lugar muy solo
Nadie se preguntó por qué de repente desapareció
Este cuento nocturno lo contó él mismo
El mismo cuento que ha durado muchos años
Su vida ha terminado, las huellas han sido borradas
Después de él vendrá otro que pescará en las mismas aguas
Después de él vendrá un hombre, que todo lo puede hacer mejor
En sus manos los restos de su salario
Ya está escrito desde hace mucho tiempo: el hijo perdido.