La Soldato Kiu Marŝas
La soldato kiu marŝas
en la vento
en silento
sur la vojo kiu marĉas
sian korpon ne plu sentas.
Lia menso fakte brutas
nur la laco
kaj l' agaco
de la pluvo kiu gutas
senkompate lin turmentas.
Kaj li iras plu malbene
pri la koto
sur la boto
kiu ĉiam pezas ĝene
kaj la vojon malglatigas.
Dum sufere monopole
la kadenco
en la menso
regas ĉion malbonvole
kaj la povon pensi ligas.
Kaj li marŝas en la vico
uniforma
unuforma
sur vetera la malico
kaj la moko de la serĝent'.
Li delonge jam maldormas
kaj oscedo
kun obsedo
en makzelo mem sin formas
pro nerezistebla tent'.
Se li povus eĉ almoze
ekricevi
rajton revi
kaj minuton nur ripoze
halti sur la voja bord'.
Sed li tion ne esperas
ĉar la revo
pro la devo
en soldato ne aperas:
jen la militserva sort'.
Jam tro pezas la pafilo
kaj la kasko
kaj la sako
kaj la kaĉo el arĝilo
gluiĝinta ĉe la ŝu'.
Sed la fora horizonto
plej perfide
malrapide
maleblige al renkonto
ĉiam foren fuĝas plu.
La soldato kiu laca
daŭre iras
li sopiras
al ripoza vivo paca
sen ĉiama plua pel'.
Sed li sentas kun eknaŭzo
ke la vivo
en aktivo
daŭras ade kaj sen paŭzo
ĝis neatingebla cel'.
Kaj samkiel en armeo
la rezono
pri ordono
ne ekzistas pro obeo
kun neeblo de escept'.
Tiel mankas la kompreno
pri la motivo
de la vivo
kaj nur regas ĉi sinteno:
plua iro kaj akcept'.
El Soldado que Marcha
El soldado que marcha
en el viento
en silencio
sobre el camino que se retuerce
ya no siente su cuerpo.
Su mente realmente bulle
solo el cansancio
y la acción
de la lluvia que gotea
implacablemente lo atormenta.
Y sigue caminando malhumorado
sobre el barro
en las botas
que siempre pesan adentro
y ensucian el camino.
Mientras sufre monótono
el ritmo
en la mente
controla todo malévolamente
y ata el poder de pensar.
Y marcha en la fila
uniforme
monótona
sobre el mal tiempo la malicia
y la burla de los seres.
Hace tiempo que no duerme
y el bostezo
con obsesión
se forma en su mandíbula
por una tentación irresistible.
Si pudiera incluso por un momento
tener el derecho
de soñar
y descansar solo un minuto
detenerse en el borde del camino.
Pero no espera eso
porque el sueño
por el deber
en el soldado no aparece:
aquí está el destino del servicio militar.
Ya pesa demasiado el rifle
y el casco
y la mochila
y el uniforme de camuflaje
pegajoso de la lluvia.
Pero el horizonte lejano
más traicionero
lentamente
casi imposible de alcanzar
siempre se aleja más.
El soldado que cansado
continúa caminando
suspira
por una vida pacífica de descanso
sin más persecuciones.
Pero siente con añoranza
que la vida
en actividad
continúa y sin pausa
hasta un objetivo inalcanzable.
Y al igual que en el ejército
la razón
sobre el orden
no existe por obediencia
con la imposibilidad de cuestionar.
Así falta la comprensión
sobre el motivo
de la vida
y solo reina este sentimiento:
seguir adelante y aceptar.