Lloran Las Palabras
Ya me voy
Pero camino solitario en esta vida porque tu no estas aquí
Siento que el alma poco a poco se congela y que ya no puedo vivir
Voy derramando sentimientos por la herida que me ha dejado tu amor
Soy un lucero que de tanto que ilumina con el tiempo oscureció
Buscaré un camino donde tú ya no sonrías
Para ver si acabo con esta melancolía
Que se convierte en tormento
Como flores entre espinas
Ay me ha causado mil lamentos
Y en el instante
Muchas heridas
Y vengo de tus brazos y ya no se pa donde voy
Sigo caminando y me acompaña mi dolor
Voz de la nostalgia sale de mi corazón
Y hasta las palabras van llorando en mi canción
Cuando acabará este sufrimiento
Que me lastima como una espada
Y Dios ayúdame que estoy muriendo
Y de paso dame una esperanza
Y vengo de tus brazos y ya no se pa donde voy
Sigo caminando y me acompaña mi dolor
Ay soñador
Así me gritan las notas de mi guitarra llenas de tanto rencor
Y de cupido hasta la flecha envenenada
Me desprende tu ilusión
Lo que yo siento ya no es un dolor de humano
Ya no cabe en mí vivir
Hoy que me marcho es cuando veo que más te amo
Y que sin ti no se vivir
Ay como el agua que no se detiene en la garganta
De esa misma forma pienso que envejece mi alma
Con tu ausencia se lastima
Cada una de mis heridas
Me hacen falta tus caricias
Y tu silencio
Cuando me miras
Y vengo de tu casa y ya no se pa donde voy
Sigo caminando y me acompaña mi dolor
Voz de la nostalgia sale de mi corazón
Y hasta las palabras van llorando en mi canción
Cuando acabará este sufrimiento
Que me lastima como una espada
Y Dios ayúdame que estoy muriendo
Y de paso dame una esperanza
Y vengo de tus brazos y ya no se pa donde voy
Sigo caminando y me acompaña mi dolor
Voz de la nostalgia sale de mi corazón
Y hasta las palabras van llorando en mi canción
Y vengo de tus brazos oye mi vida
Sigo caminando reina mía (Bis)
De Woorden Huilen
Ik ga al weg
Maar ik loop alleen in dit leven omdat jij hier niet bent
Ik voel dat mijn ziel langzaam bevriest en dat ik niet meer kan leven
Ik laat gevoelens stromen door de wond die jouw liefde me heeft gegeven
Ik ben een ster die, hoe fel hij ook schijnt, met de tijd verduistert
Ik zal een pad zoeken waar jij niet meer lacht
Om te zien of ik deze melancholie kan beëindigen
Die verandert in een kwelling
Als bloemen tussen doornen
Oh, het heeft me duizend klachten bezorgd
En op dat moment
Veel wonden
En ik kom uit jouw armen en ik weet niet waar ik heen ga
Ik blijf lopen en mijn pijn houdt me gezelschap
De stem van de nostalgie komt uit mijn hart
En zelfs de woorden huilen in mijn lied
Wanneer eindigt dit lijden
Dat me verwondt als een zwaard
En God, help me, want ik sterf
En geef me ook een sprankje hoop
En ik kom uit jouw armen en ik weet niet waar ik heen ga
Ik blijf lopen en mijn pijn houdt me gezelschap
Oh dromer
Zo roepen de noten van mijn gitaar vol wrok naar me
En van Cupido zelfs de vergiftigde pijl
Ontneemt me jouw illusie
Wat ik voel is geen menselijke pijn meer
Het past niet meer in mij om te leven
Vandaag dat ik vertrek, zie ik dat ik je het meest hou
En dat ik zonder jou niet kan leven
Oh, als het water dat niet stopt in mijn keel
Op dezelfde manier denk ik dat mijn ziel veroudert
Met jouw afwezigheid wordt het gekwetst
Elke van mijn wonden
Ik mis jouw strelingen
En jouw stilte
Wanneer je naar me kijkt
En ik kom uit jouw huis en ik weet niet waar ik heen ga
Ik blijf lopen en mijn pijn houdt me gezelschap
De stem van de nostalgie komt uit mijn hart
En zelfs de woorden huilen in mijn lied
Wanneer eindigt dit lijden
Dat me verwondt als een zwaard
En God, help me, want ik sterf
En geef me ook een sprankje hoop
En ik kom uit jouw armen en ik weet niet waar ik heen ga
Ik blijf lopen en mijn pijn houdt me gezelschap
De stem van de nostalgie komt uit mijn hart
En zelfs de woorden huilen in mijn lied
En ik kom uit jouw armen, hoor mijn leven
Ik blijf lopen, mijn koningin (Herhaal)