Canına Yandığım
dostlarım geldi sarmaya yaramı
bugünü de zar zor yalandan atlattım
ben bir kendimi değil inan a canım
onları da onları da halime ağlattım
dellendim ara ara bakıp durdum odalara
bitkin halde bir köşede başladım ağlamaya
canım sandığım canına
yandığım gittin de dönmez misin
öldüm kaldım buralarda geri gelmez misin
yokluğun yetti kırmaya kanadımı
acımı da tuz basıp kokunla dağladım
yar... ben ellerde değil inan huzuru
gözlerinin yüreğinin içinde aradım
Ardiendo en tu vida
Mis amigos vinieron a consolarme
A duras penas pasé este día de mentiras
No me reconozco a mí mismo, créeme, amor
Los hice llorar a ellos también, a ellos también
Me desmoroné, de vez en cuando miraba fijamente a las habitaciones
Comencé a llorar en un rincón exhausto
Al que pensaba que era mi amor
Ardiendo en tu vida, ¿te has ido y no regresarás?
Me quedé aquí, ¿no volverás?
Tu ausencia fue suficiente para romper mis alas
Añadí sal a mi dolor y desgarré con tu aroma
Amor... no encontré la paz, créeme, en las manos
Busqué en tus ojos, en lo más profundo de tu corazón