García
García abre los ojos y disfruta del paisaje
Andas pensando en lo que viene y se te olvida
Donde has llegado y lo cabrón que ha sido el viaje
Te acuerdas en calle Lydia tú jugando a la pelota
Siempre sintiéndote algo loca y algo rota
La más pequeña de los tres, y la más cuerda
Muchos creen que yo la tengo clara y que sé a dónde voy
Y aún en el espejo muchas veces no sé ni quien soy
Quiero bajar de este tren por un momento, pero no puedo
Y virar a los domingos con mi viejo, que fueron buenos
Voy (voy) soltando lo que pesa voy (voy)
Sanando mi cabeza estoy
Con quienes me interesa
Y tengo en mi esquina a los más bravos, aunque sean menos (uh, uh)
Aunque hoy seamos menos, sí
Tengo miedo de perderme en esta ola de ficción
Tengo miedo de morirme en un avión
A volverme una artista de cartón
A beberme todo el ron, y acabe en redes haciendo un buen papelón
Tengo miedo de que mi familia ya no llame
Porque de seguro Kany está de viaje
Tengo miedo de perderla a ella
Que se lleve al perro y no dejen huella
Ay, y cada día lo repito
Todos los caminos conducen a Puerto Rico
Para la gira, donde sea me alojo
Para la vida, una hamaca en Cabo Rojo
Quiero bajar de este tren por un momento, pero no puedo (pero no puedo)
Y virar a los domingos con mi viejo, que fueron buenos
Voy (voy) soltando lo que pesa voy (voy)
Sanando mi cabeza estoy
Con quienes me interesa
Y tengo en mi esquina a los más bravos, aunque sean menos (uh, uh)
Aunque hoy seamos menos
No me importa, no
García cierra los ojos y agradece porque sabes
De dónde vienes, pero a veces se te olvida
García
García opent zijn ogen en geniet van het uitzicht
Je denkt na over wat komen gaat en vergeet
Waar je bent aangekomen en hoe zwaar de reis was
Herinner je je de Lydia straat, jij die met de bal speelde
Altijd een beetje gek en een beetje gebroken
De kleinste van de drie, en de meest nuchtere
Velen denken dat ik het allemaal snap en weet waar ik heen ga
En zelfs in de spiegel weet ik vaak niet wie ik ben
Ik wil even van deze trein af, maar ik kan niet
En terug naar de zondagen met mijn oude man, die waren goed
Ik ga (ik ga) loslaten wat zwaar is, ik ga (ik ga)
Mijn hoofd aan het genezen
Met wie me interesseert
En ik heb in mijn hoek de sterksten, ook al zijn ze minder (uh, uh)
Ook al zijn we vandaag minder, ja
Ik ben bang om me te verliezen in deze golf van fictie
Ik ben bang om te sterven in een vliegtuig
Om een kartonnen artiest te worden
Om al de rum te drinken, en eindigen op sociale media met een slechte act
Ik ben bang dat mijn familie niet meer belt
Want Kany is vast op reis
Ik ben bang om haar te verliezen
Dat ze de hond meeneemt en geen sporen achterlaat
Oh, en elke dag herhaal ik het
Alle wegen leiden naar Puerto Rico
Voor de tour, waar dan ook, ik verblijf
Voor het leven, een hangmat in Cabo Rojo
Ik wil even van deze trein af, maar ik kan niet (maar ik kan niet)
En terug naar de zondagen met mijn oude man, die waren goed
Ik ga (ik ga) loslaten wat zwaar is, ik ga (ik ga)
Mijn hoofd aan het genezen
Met wie me interesseert
En ik heb in mijn hoek de sterksten, ook al zijn ze minder (uh, uh)
Ook al zijn we vandaag minder
Het maakt me niet uit, nee
García sluit zijn ogen en bedankt, want je weet
Van waar je komt, maar soms vergeet je het.