395px

Waar alle wegen eindigen

Karl Sternau

Wo Alle Straßen Enden

Wo alle Straßen enden
Hört unser Weg nicht auf
Wohin wir uns auch wenden
Die Zeit nimmt ihren Lauf
Das Herz verbrannt
Im Schmerz verbannt
So ziehen wir verloren durch das graue Niemandsland
Vielleicht kehrt von uns keiner mehr zurück ins Heimatland

Zu Vater, Mutter, Schwester
Geht einzig unser Sinn
Beim Kanonenorchester
Hier gibt es kein' Gewinn
Hauptmann befiehl!
Auf, ran ans Ziel!
So geben wir in Treue für den Kaiser unser Blut
Im blutigen Gewitter der verfluchten Franzmannbrut

Die Feldpost ist verschollen
Der Schlamm ist knöcheltief
Man isst nur Wurzelknollen
Es riecht der Leichen Mief
Wir sind verlor'n
Im Wind erfror'n
Herzliebste, uns schon trennt bereits ein ganzes langes Jahr
Doch auch im Osten braucht es Schutz vor wilder Russenschar

Die Wolken zieh'n nach Osten
Und Dörfer steh'n in Brand
Wir durften jung schon kosten
Des Todes bitt're Hand
Verbrannt das Land
In Hand nur Sand
Die Augen flackern angsterfüllt vom grauenvollen Krieg
Ob ich bald wie die and'ren jung im kühlen Grabe lieg?

Wir sind verloren
Wir sind verloren
Wir sind verloren
Wir sind verloren

So geh ich auf und nieder
Beschau die Leichenschar
Die gestern um die Stunde
Gesund und munter war
Wer weiß wohin?
So heiß, der Sinn!
Wer weiß wie lange noch für mich die helle Sonne scheint
Ich weiß nur, wenn ich sterb' um mich die brave Mutter weint

Wir sind verloren
Wir sind verloren
Wir sind verloren
Wir sind verloren

Waar alle wegen eindigen

Waar alle wegen eindigen
Houdt onze weg niet op
Waar we ons ook wenden
De tijd gaat zijn gang
Het hart verbrand
In pijn verbannen
Zo dwalen we verloren door het grijze niemandsland
Misschien keert niemand van ons terug naar het vaderland

Naar vader, moeder, zus
Gaat enkel onze zin
Bij het kanonnenorkest
Hier is er geen winst
Kapitein, geef bevel!
Op, aan het doel!
Zo geven we trouw voor de keizer ons bloed
In de bloedige storm van de vervloekte Franse rotzooi

De veldpost is verloren
De modder is kniediep
Men eet alleen wortelknollen
Het ruikt naar de stank van lijken
We zijn verloren
In de wind bevroren
Liefste, ons scheidt al een heel lang jaar
Maar ook in het oosten is er bescherming nodig tegen de woeste Russen

De wolken trekken naar het oosten
En dorpen staan in brand
We mochten jong al proeven
Van de bittere hand van de dood
Verbrand het land
In hand enkel zand
De ogen flikkeren vol angst van de gruwelijke oorlog
Of ik binnenkort zoals de anderen jong in het koele graf lig?

We zijn verloren
We zijn verloren
We zijn verloren
We zijn verloren

Zo ga ik op en neer
Bezie de lijkenmassa
Die gisteren om deze tijd
Gezond en vrolijk was
Wie weet waarheen?
Zo heet, de zin!
Wie weet hoe lang nog voor mij de heldere zon schijnt
Ik weet alleen, als ik sterf, huilt mijn brave moeder om mij

We zijn verloren
We zijn verloren
We zijn verloren
We zijn verloren

Escrita por: Karl Sternau