Iluntzean
egunero bezala,gehiegi pintatzen da
aurpegiko sufrimendua estali nahiean
ispiluen aurrean aurkitu ezinean izan nahi zuena astuta
burua, botaka
institutoko garaia pareta atzean erretako kanutoa
barruan, ohiuka
portale ilun haretan mutilari emandako lehen muxua
ilusio galduak irrifar behartuak
jipoitutako bihotzean mindute eztanda sentitzeko ezina zauri guztiak mina geroari jaurte tiratuz
isilik irauten betiko minimoetan eguna iluntzean
mundakako portuan zigarro bat eskuan urrutira ihesi doa olatu gainean bere izarra aurkitu gehiago ez sufritu irrifarre egin bizirik sentitu
mundakako portuan zigarro bat eskuan urrutira ihesi doa olatu gainean bere izarra aurkitu gehiago ez sufritu irrifarre egin bizirik sentitu
mundakako portuan zigarro bat eskuan urrutira ihesi doa olatu gainean bere izarra aurkitu gehiago ez sufritu berriro sinestu bizirik sentitu
At Dusk
like every day, it is painted too much
wanting to hide the suffering on the face
feeling unable to find what you wanted in front of the mirrors
head, down
the time of the institute, the joint of the pipe behind the wall
inside, usual
the first kiss given to the boy in that dark portal
lost illusions forced to laugh
unable to feel the sting in the heart that has been deceived
enduring in silence all the wounds thrown to the future in the eternal minimums at dusk
at the port of the world, a cigarette in hand
escaping far away on the wave, finding its star on top
not suffering more, feeling alive making fun
at the port of the world, a cigarette in hand
escaping far away on the wave, finding its star on top
not suffering more, believing again feeling alive