Uma To Shika
歪んで傷だらけの春
yugande kizu-darake no haru
麻酔も歌ずに歩いた
masui mo utazu ni aruita
体の奥底で響く
karada no okusoko de hibiku
生きたりないと強く
ikitarinai to tsuyoku
まだ味わうさ噛み締めたガムの味
mada ajiwau sa kamioeta gamu no aji
冷めきれないままの心で
samekirenai mama no kokoro de
ひとつひとつ失った果てに
hitotsu hitotsu nakushita hate ni
ようやく残ったもの
youyaku nokotta mono
これが愛じゃなければ何と呼ぶのか
kore ga ai janakereba nan to yobu no ka
僕は知らなかった
boku wa shiranakatta
呼べよ花の名前を
yobe yo hana no namae wo
ただひとつだけ
tada hitotsu dake
張り裂けるくらいに
harisakeru kurai ni
花咲が触れる呼吸が止まる
hanasaki ga fureru kokyuu ga tomaru
痛みは消えないままでいい
itami wa kienai mama de ii
疲れたその目で何を言う
tsukareta sono me de nani wo iu
傷跡隠して歩いた
kizuato kakushite aruita
そのくせ影をばらまいた
sono kuse kage wo baramaita
気付いて欲しかった
kizuite hoshikatta
まだ歩けるか噛み締めた砂の味
mada arukeru ka kamishimeta suna no aji
夜露で濡れた芝生の上
yotsuyu de nureta shíbafu no ue
はやる胸に尋ねる言葉
hayaru mune ni tazuneru kotoba
終わりにはまだ早いだろう
owaru ni wa mada hayai darou
誰も悲しまぬように微笑むことが
daremo kanashimanu yo ni hohoemu koto ga
うまくできなかった
umaku dekinakatta
ひとつ、ただひとつでいい守れるだけで
hitotsu,tada hitotsu de ii mamoreru dake de
それでよかったのに
sore de yokatta no ni
あまりにくだらない願いが消えない
amari ni kudaranai negai ga kienai
誰にも奪えない魂
dare ni mo ubaenai tamashii
何に例えよう君と僕を
nani ni tatoeyou kimi to boku wo
踵に残る似た傷を
kakato ni nokoru nita kizu wo
晴れ間を眺えばまだ続く
harema wo yueba mada tsuzuku
行こう、花も咲かない内に
yukou,hana mo sakanai uchi ni
これが愛じゃなければ何と呼ぶのか
kore ga ai janakereba nan to yobu no ka
僕は知らなかった
boku wa shiranakatta
呼べよ、恐れるままに花の名前を
yobeyo,osoreru mama ni hana no namae wo
君じゃなきゃダメだと
kimi janakya dame da to
花咲が触れる呼吸が止まる
hanasaki ga fureru kokyuu ga tomaru
痛みは消えないままでいい
itami wa kienai mama de ii
あまりにくだらない願いが消えない
amari ni kudaranai negai ga kienai
止まない
yamanai
Een Toekomst Voor Jou
Krom en vol littekens is de lente
Zonder verdoving liep ik verder
In de diepte van mijn lichaam weerklinkt
Dat ik niet genoeg leef, zo sterk
Ik proef nog steeds de smaak van kauwgom
Met een hart dat niet kan afkoelen
Aan het einde van alles wat ik verloor
Is eindelijk iets overgebleven
Als dit geen liefde is, wat noem je het dan?
Ik wist het niet
Roep de naam van de bloem
Slechts één enkele
Tot het barst van de aanraking
De adem stokt als de bloem bloeit
De pijn mag blijven zoals die is
Wat zeg je met die vermoeide ogen?
Ik liep verder met verborgen littekens
Toch verspreidde ik schaduwen
Ik wilde dat je het opmerkte
Kan ik nog verder met de smaak van zand?
Op het natte gras van de dauw
Vragen die mijn onrustige hart stelt
Het is nog te vroeg voor het einde
Om te glimlachen zodat niemand verdrietig is
Dat lukte me niet zo goed
Eén, slechts één is genoeg om te beschermen
Dat was al goed geweest
Een te onzinnige wens die niet verdwijnt
Een ziel die niemand kan afnemen
Hoe kan ik jou en mij vergelijken?
Met de vergelijkbare littekens op onze hielen
Als ik naar de zon kijk, gaat het nog verder
Laten we gaan, voordat de bloemen bloeien
Als dit geen liefde is, wat noem je het dan?
Ik wist het niet
Roep, zonder angst, de naam van de bloem
Zonder jou kan het niet
De adem stokt als de bloem bloeit
De pijn mag blijven zoals die is
Een te onzinnige wens die niet verdwijnt
Die niet stopt.