Seishun Complex
暗く狭いのが好きだった 深く被る風土の中
kuraku semai no ga suki datta fukaku kaburu fuudo no naka
無情な世界を恨んだ 目はどうしようもなく愛を捧げてた
mujou na sekai wo uranda me wa dou shiyou mo naku ai wo ho shiteta
雨に濡れるのが好きだった 曇った顔が似合うから
ame ni nureru no ga suki datta kumotta kao ga niau kara
嵐に怯えてる振りをして 空が割れるのを待っていたんだ
arashi ni obieteru furi wo shite sora ga wareru no wo matteitan da
鳴り響かせ光のファズで 雷鳴を轟かせたいんだ
kakinarase hikari no fazu de raimei wo todorokasetain da
打ち鳴らせ痛みの先へ どうしよう
uchinarase itami no saki e dou shiyou!
大暴走暴猛な鼓動を
dai bousou doumou na kodou wo
悲しい歌ほど好きだった 優しい気持ちになれるから
kanashii uta hodo suki datta yasashii kimochi ni nareru kara
明るい場所を求めていた だけど触れるのは怖かった
akarui basho wo motometeita dakedo fureru no wa kowakatta
深く潜るのが好きだった 海の底にも月があった
fukaku moguru no ga suki datta umi no soko ni mo tsuki ga atta
誰にも言わないはずだったが いびつな線が闇夜を走った
dare ni mo iwanai hazu datta ga ibitsu na sen ga yamiyo wo hashitta
鳴り響かせ交わるカルテット 革命を成し遂げてみたいな
kakinarase majiwaru karutetto kakumei wo nashitogete mitai na
打ち鳴らせ嘆きのフォルテ どうしよう
uchinarase nageki no fuorute dou shiyou?
超本邦狂暴な本性を
chou honpou kyoubou na honshou wo
私、うつむいてばかりだ
watashi utsumuite bakari da
それでいい 寝転ねのまま虎になりたいから
sore de ii nekoze no mama tora ni naritai kara
鳴り響かせ光のファズで 雷鳴を轟かせたいんだ
kakinarase hikari no fazu de raimei wo todorokasetain da
打ち鳴らせ痛みの先へ さあ行こう 大暴走暴猛な鼓動を
uchinarase itami no saki e saa ikou dai bousou doumou na kodou wo
衝動的感情吠えてみろ
shoudou teki kanjou hoete miro!
鳴り響かせ雷鳴を
kakinarase raimei wo
Jeugdcomplex
Ik hield van de duisternis, de smalle ruimte
In de diepte van de cultuur die me omringt
Ik haatte de wrede wereld, maar mijn ogen
Gaven onvermijdelijk liefde, dat was wat ik deed
Ik hield van nat worden in de regen, omdat
Een sombere blik me goed staat
Ik deed alsof ik bang was voor de storm
En wachtte tot de lucht openbarstte
Laat de klanken weerklinken met de fuzz van het licht
Ik wil de donder laten bulderen
Sla de pijn de wereld in, wat nu?
Een woeste, razernijachtige hartslag
Ik hield meer van treurige liedjes, omdat
Ze me een zacht gevoel gaven
Ik zocht naar een heldere plek
Maar het aanraken was eng voor mij
Ik hield van diep duiken, want
Zelfs op de bodem van de zee was de maan aanwezig
Ik zou het aan niemand vertellen, maar
Een kromme lijn trok door de donkere nacht
Laat de klanken weerklinken in een samensmelting van kwartetten
Ik wil een revolutie volbrengen
Sla de klaagzang in forte, wat nu?
Een extreem gewelddadige natuur
Ik kijk altijd naar beneden
En dat is goed, want ik wil een tijger zijn terwijl ik lig
Laat de klanken weerklinken met de fuzz van het licht
Ik wil de donder laten bulderen, laten we gaan
Een woeste, razernijachtige hartslag
Laat de impulsieve emoties maar brullen
Laat de klanken weerklinken, de donder.