Volutas de Humo
Volutas de humo que flotan
Alrededor de mi cuerpo
Con que simpleza se desintegran
En cuanto las toca el viento
Conversar, conversar con vos quisiera
Decirte, decirte lo que yo siento...
¿Por qué siempre te necesito
Cuánto más solo me encuentro?
Éste, éste, tu encanto fatal
Es lo único que no entiendo
Sabiendo que, poco a poco
Mi vida estás consumiendo...
Cigarrillo forrado de blanco
El color de la pureza y,
¿Qué llevás en el alma? Lo negro...
¡Cuántos somos los que nos aferramos
A tus pitadas profundas y exhalamos de una vez!
(Mientras tragamos tu veneno...).
Apartarte, apartarte yo quisiera
Pero sé que no puedo
Porque en cada devenir de esta vida que padecemos
En mi propia cobardía más me aferro
A tu maldito veneno...
Te tomé como juguete de purrete
Y hoy, que sos parte mía
No sabés cuánto me arrepiento
Ya sin vos, ya sin vos no sé vivir
Porque sos mi companero
Ese amigo que busqué en la noche solitaria
Mientras contemplaba los cielos
Y que hablaba de mis sueños, mis tristezas y alegrías
Mientras vos, poco a poco
En mis dedos te consumías
Y así, así me quitaste el aliento
No me dejás respirar
Manchaste todos mis dedos
Y por dentro devoraste gran parte de mi cuerpo...
Pero, ¿qué te puedo reprochar?
Si fuiste mi compañero...
Y otra vez, otra vez te vuelvo a encender
Y mientras miro tus volutas de humo
Que envuelven todo mi cuerpo
Te tengo que decir, a mi pesar
Que seguís siendo mi mejor compañero...
Rookwolken
Rookwolken die zweven
Rondom mijn lichaam
Hoe eenvoudig ze uiteenvallen
Zodra de wind ze aanraakt
Praten, praten met jou zou ik willen
Je vertellen, vertellen wat ik voel...
Waarom heb ik je altijd nodig
Hoe eenzamer ik me voel?
Dit, dit, jouw fatale charme
Is het enige dat ik niet begrijp
Wetende dat, beetje bij beetje
Je mijn leven aan het verteren bent...
Sigaret omhuld in wit
De kleur van puurheid en,
Wat draag je in je ziel? Het zwarte...
Hoeveel van ons houden vast
Aan jouw diepe trekjes en blazen het in één keer uit!
( Terwijl we jouw gif binnenkrijgen...)
Je te verwijderen, je te verwijderen zou ik willen
Maar ik weet dat ik niet kan
Omdat in elke wending van dit leven dat we lijden
Ik me in mijn eigen lafheid meer vastklamp
Aan jouw verdomde gif...
Ik nam je als een speeltje van een kind
En vandaag, nu je deel van mij bent
Weet je niet hoeveel ik spijt heb
Zonder jou, zonder jou weet ik niet te leven
Omdat je mijn maatje bent
Die vriend die ik zocht in de eenzame nacht
Terwijl ik naar de sterren keek
En sprak over mijn dromen, mijn verdriet en vreugde
Terwijl jij, beetje bij beetje
Tussen mijn vingers verging
En zo, zo nam je mijn adem weg
Laat me niet ademen
Je hebt al mijn vingers bevlekt
En van binnen heb je een groot deel van mijn lichaam verorberd...
Maar, wat kan ik je verwijten?
Als je mijn maatje was...
En weer, weer steek ik je aan
En terwijl ik naar jouw rookwolken kijk
Die mijn hele lichaam omhullen
Moet ik je zeggen, tot mijn spijt
Dat je nog steeds mijn beste maatje bent...