Hänschen Klein
Hänschen klein ging allein
in die weite Welt hinein.
Stock und Hut steh'n ihm gut,
ist gar wohl gemut.
Aber Mama weinet sehr,
hat ja nun kein Hänschen mehr.
"Wünsch dir Glück" sagt ihr Blick,
"kehr nur bald zurück!"
Sieben Jahr, trüb und klar,
Hänschen in der Fremde war;
da besinnt sich das Kind,
eilet heim geschwind.
Doch nun ist's kein Hänschen mehr,
nein, ein großer Hans ist er,
braun gebrannt, Stirn und Hand,
wird er wohl erkannt?
Eins, zwei, drei geh'n vorbei,
wissen nicht wer das wohl sei.
Schwester spricht: „Welch Gesicht",
kennt den Bruder nicht.
Kommt daher die Mutter sein,
schaut ihm kaum ins Aug' hinein,
spricht sie schon: „ Hans, mein Sohn!
Grüß dich Gott mein Sohn!"
Klein Hansje
Klein Hansje ging alleen
in de wijde wereld in.
Stok en hoed staan hem goed,
heeft het echt goed gedaan.
Maar mama huilt heel erg,
heeft nu geen Klein Hansje meer.
"Wens je geluk" zegt haar blik,
"kom snel weer terug!"
Zeven jaar, somber en helder,
Klein Hansje was in het buitenland;
dan bedenkt het kind zich,
haast zich snel naar huis.
Maar nu is het geen Klein Hansje meer,
een grote Hans is hij,
bruin gebrand, voorhoofd en hand,
zal hij wel herkend worden?
Eén, twee, drie gaan voorbij,
weten niet wie dat wel is.
Zuster zegt: "Wat een gezicht",
herkent de broer niet.
Komt daar zijn moeder aan,
kijkt hem nauwelijks in de ogen,
zegt ze al: "Hans, mijn zoon!
God zegene je, mijn zoon!"