Runabi
En silencio se quedó la casa
Y unas cuantas bolitas esperando por ti
No cerraré más esta puerta, si vuelves solo entra
Yo seguro seguiré sentando aquí
Corazón chiquitito, pero abierto a estas manitos
Grabados tus ojitos tan preciados para mi
Me aprieta la garganta, te sueño aquí en mi espalda
Te extraño como no extrañaba nadie por aquí
Animal compañera, gatita de mis penas
No dejes de venir a visitarme al dormir
No te olvides de tu amigo
Que tanto aprendió contigo
Que llora como un niño por no verte más aquí
¿Y que vamos a hacer?
No hay remedio para el tiempo que se fue
Solo queda el calor de tanto bello recuerdo
El amor vuelve relativo al tiempo
Tus pequeñas caricias enternecieron
Por completo mi centro
Habilidosa, licitame en sueños
Sigo en el patio sentada
Cuando quiera llega, te espero
Busco un muro tu mirar
Aguardo un regreso
Pequeña, no tiene tamaño
Tu ingenio y tu cariño encienden el recuerdo
No supe hacia donde correr
Tu calor paseándose, como tu jugando sin saber
Tesoro suave desaparecen
Yo no duermo mismo desde que no estas
Trocito de vida por donde andarás?
Que Dios sembra
Tu me cuidas en tu moral
Aquí tu cama por ti aun esperará
Runabi
In stilte bleef het huis achter
En een paar bolletjes wachten op jou
Ik sluit deze deur niet meer, als je terugkomt, kom gewoon binnen
Ik blijf hier zeker zitten
Klein hartje, maar open voor deze handjes
Jouw kostbare oogjes zijn in mijn gedachten gegrift
Het knijpt in mijn keel, ik droom je hier op mijn rug
Ik mis je zoals ik niemand hier miste
Dierbare maat, katje van mijn verdriet
Vergeet niet me te bezoeken als je slaapt
Vergeet je vriend niet
Die zoveel van jou leerde
Die huilt als een kind omdat hij je hier niet meer ziet
En wat gaan we doen?
Er is geen remedie voor de tijd die voorbij is
Alleen de warmte van zoveel mooie herinneringen blijft
De liefde wordt relatief aan de tijd
Jouw kleine strelingen maakten me ontroerd
Volledig mijn centrum
Vindingrijk, bied me dromen aan
Ik blijf in de tuin zitten
Wanneer je wilt, kom ik je tegemoet
Ik zoek een muur voor jouw blik
Ik wacht op een terugkeer
Klein, het heeft geen maat
Jouw slimheid en jouw liefde doen de herinnering opvlammen
Ik wist niet waarheen te rennen
Jouw warmte dwaalt rond, zoals jij speelt zonder te weten
Zachte schatten verdwijnen
Ik slaap niet meer sinds je weg bent
Stukje leven, waar zal je zijn?
Dat God je zaait
Je zorgt voor me in jouw moraal
Hier wacht je bed nog steeds op jou