Como Quema El Frio
Quisiera ser esa fe
Que te bendice la vida
Quisiera ser tu café
Y despertar en las mañanas
Llegar a tu puerta
Para decirte que ya no te amo
Para decirte que ya te olvidado
Para vengarme de todo tu engaño
Y ahí jurarte que ya no te extraño
Y te diría que ya no me duele
Y sentirme culpable de tu llanto
Quisiera que me amaras locamente
Para que sepas como me has dejado
Estar en tu lugar y tú en el mío
Para que sepas como quema el frío
Y el sentimiento de esta triste letra
Fuera de tu dolor y no del mío
¡Arrolladora!
Quisiera hallar un amor
Que me enamore de nuevo
Y renovar la ilusión
Que se murió esa mañana que fuiste a mi cuarto
Y me dijiste que habías olvidado
Y me dijiste amor ya no te amo
Y me alejaste de tus sentimientos
Y me lanzaste hasta este sufrimiento
Y desde entonces no cae la lluvia
Y desde entonces ya no tengo alma
A cambio de que mi alma sigue tuya
Y en tu presencia ya no tengo nada
Y es como cuando llega tu conciencia
Y te remuerde porque ha sido falsa
No quiero que te creas la culpable
Si no es tu culpa que no tengas alma
Y te diría que ya no me duele
Y sentirme culpable de tu llanto
Quisiera que me amaras locamente
Para que sepas como me has dejado
Estar en tu lugar yo en el mío
Para que sepas como quema el frío
Y el sentimiento de esta triste letra
Fuera de tu dolor y no del mío
Hoe de Koude Brandt
Ik zou willen dat ik dat geloof was
Dat je leven zegent
Ik zou willen dat ik je koffie was
En 's ochtends wakker worden
Aankloppen bij je deur
Om je te zeggen dat ik niet meer van je hou
Om je te zeggen dat ik je al vergeten ben
Om wraak te nemen op al je bedrog
En je daar te zweren dat ik je niet mis
En ik zou je zeggen dat het me niet meer pijn doet
En me schuldig voelen om jouw tranen
Ik zou willen dat je me gek liefhad
Zodat je weet hoe je me hebt achtergelaten
In jouw plaats en jij in de mijne
Zodat je weet hoe de kou brandt
En het gevoel van deze treurige tekst
Buiten jouw pijn en niet de mijne
Verwoestend!
Ik zou een liefde willen vinden
Die me opnieuw verliefd maakt
En de illusie vernieuwen
Die stierf die ochtend dat je naar mijn kamer kwam
En me vertelde dat je was vergeten
En me vertelde dat je niet meer van me houdt
En me weghield van je gevoelens
En me in dit lijden gooide
En sindsdien valt de regen niet
En sindsdien heb ik geen ziel meer
In ruil daarvoor is mijn ziel nog steeds van jou
En in jouw aanwezigheid heb ik niets meer
En het is zoals wanneer je geweten komt
En je knaagt omdat het vals is geweest
Ik wil niet dat je jezelf de schuld geeft
Als het niet jouw schuld is dat je geen ziel hebt
En ik zou je zeggen dat het me niet meer pijn doet
En me schuldig voelen om jouw tranen
Ik zou willen dat je me gek liefhad
Zodat je weet hoe je me hebt achtergelaten
In jouw plaats ik in de mijne
Zodat je weet hoe de kou brandt
En het gevoel van deze treurige tekst
Buiten jouw pijn en niet de mijne