A T A R A X I A
Me vas a perdonar
Me entretuve algo más de la cuenta
Sin querer se me fue la cabeza
Y no caí
En lo tarde que era ya
Hay que ver cómo trepa la hiedra
Habrá que podar, intentar contenerla
Antes de abril
Cuánto quisiera poder hablar
A estas horas el miedo no me deja ni respirar
Expandirme dentro de ti
Es lo poco que puede hacerme revivir
No quiero nada más
Haces que pueda dormir
Que pueda imaginar
Haces que pueda inhibir
Mi flujo neuronal
Tú haces que el tiempo se detenga
Y se quede todo en blanco
Y ya no piense en nada, nada más
Tú ves una luz en mí
Que nadie vio jamás
Tú consigues redimir
Mi poca voluntad
Tú entras de lleno en mi organismo
Inyectándome ataraxia
Ya no siento nada, nada, nada
Nada más
Qué poca capacidad
De tener el control de mi vida
De vencer a esta eterna desidia
Ineptitud
Forjada a base de esquivar
La verdad que me desprotegía
Y exponía mis sombras
Mi falta de actitud
Echo de menos poder hablar
A estas horas el miedo no me deja ni respirar
Expandirme dentro de ti
Es lo poco que puede hacerme revivir
No quiero nada más
Haces que pueda dormir
Que pueda imaginar
Haces que pueda inhibir
Mi flujo neuronal
Tú haces que el tiempo se detenga
Y se quede todo en blanco
Y ya no piense en nada, nada más
Tú ves una luz en mí
Que nadie vio jamás
Tú consigues redimir
Mi poca voluntad
Tú entras de lleno en mi organismo
Inyectándome ataraxia
Ya no siento nada, nada, nada
Nada más
Qué poca capacidad
De tener el control de mi vida
Haces que pueda dormir
Que pueda imaginar
Haces que pueda inhibir
Mi flujo neuronal
Tú haces que el tiempo se detenga
Y se quede todo en blanco
Y ya no piense en nada, nada más
Tú ves una luz en mí
Que nadie vio jamás
Tú consigues redimir
Mi poca voluntad
Tú entras de lleno en mi organismo
Me inyectas ataraxia
Ya no siento nada, nada, nada
Nada más
A T A R A X I A
Je gaat me vergeven
Ik heb me iets te veel vermaakt
Onbewust ben ik de draad kwijtgeraakt
En ik viel niet in
Hoe laat het al was
Kijk hoe de klimop omhoog kruipt
We moeten snoeien, proberen het te bedwingen
Voor april
Hoe graag zou ik willen praten
Op dit uur laat de angst me niet eens ademhalen
Me uitbreiden binnen jou
Is het minste wat me kan laten herleven
Ik wil niets meer
Je laat me kunnen slapen
Dat ik kan fantaseren
Je laat me kunnen inhiberen
Mijn neurale stroom
Jij laat de tijd stil staan
En alles wordt wit
En ik denk aan niets, niets meer
Jij ziet een licht in mij
Dat niemand ooit heeft gezien
Jij weet mijn
Weinig wilskracht te verlossen
Jij komt volledig mijn lichaam binnen
Me injecterend met ataraxia
Ik voel niets meer, niets, niets
Niets meer
Wat een beperkte capaciteit
Om controle te hebben over mijn leven
Om deze eeuwige apathie te overwinnen
Onbekwaamheid
Gesmeed door het ontwijken
Van de waarheid die me onbeschermd liet
En mijn schaduwen blootstelde
Mijn gebrek aan houding
Ik mis het om te kunnen praten
Op dit uur laat de angst me niet eens ademhalen
Me uitbreiden binnen jou
Is het minste wat me kan laten herleven
Ik wil niets meer
Je laat me kunnen slapen
Dat ik kan fantaseren
Je laat me kunnen inhiberen
Mijn neurale stroom
Jij laat de tijd stil staan
En alles wordt wit
En ik denk aan niets, niets meer
Jij ziet een licht in mij
Dat niemand ooit heeft gezien
Jij weet mijn
Weinig wilskracht te verlossen
Jij komt volledig mijn lichaam binnen
Me injecterend met ataraxia
Ik voel niets meer, niets, niets
Niets meer
Wat een beperkte capaciteit
Om controle te hebben over mijn leven
Je laat me kunnen slapen
Dat ik kan fantaseren
Je laat me kunnen inhiberen
Mijn neurale stroom
Jij laat de tijd stil staan
En alles wordt wit
En ik denk aan niets, niets meer
Jij ziet een licht in mij
Dat niemand ooit heeft gezien
Jij weet mijn
Weinig wilskracht te verlossen
Jij komt volledig mijn lichaam binnen
Je injecteert me met ataraxia
Ik voel niets meer, niets, niets
Niets meer