Por verte sonreír
Hace tiempo prometí escribirte una canción,
Como siempre, mal y tarde, la tienes aquí
Sabes bien, como soy, que no suelo mentir
Siempre que lo hice fue por verte sonreír
Llámame, te quiero escuchar
Ya lo ves, no siempre me va bien
Al cantar me duele el corazón
Y enloquezco cada noche
En cada actuación
Fui yo quien dijo no, y ahora en la misma mesa
Se me enfría el café mientras dices que te va bien
Tranquila, ya no volveré a llamar, no me volverás a ver
Esta vez me marcho para no volver
Y ahora cansado de mirar tu foto en la pared
Cansado de creer que todavía estás
He vuelto a recordar las tardes del café,
Las noches locas que siempre acaban bien
Y me he puesto a gritar estrellando el whisky en la pared
Por verte sonreír he vuelto yo a perder
Voor jouw glimlach
Een tijd geleden beloofde ik je een lied te schrijven,
Zoals altijd, slecht en te laat, hier heb je het
Je weet goed, hoe ik ben, dat ik niet vaak lieg
Telkens als ik dat deed, was het voor jouw glimlach
Bel me, ik wil je horen
Je ziet het, het gaat niet altijd goed
Als ik zing doet mijn hart pijn
En elke nacht raak ik in de war
Bij elke show
Ik was degene die nee zei, en nu aan dezelfde tafel
Koelt mijn koffie af terwijl je zegt dat het goed met je gaat
Maak je geen zorgen, ik bel je niet meer, je ziet me niet meer
Deze keer ga ik weg en kom ik niet terug
En nu moe van het kijken naar je foto aan de muur
Moe van het geloven dat je er nog steeds bent
Ik herinner me weer de middagen in het café,
De gekke nachten die altijd goed eindigen
En ik ben gaan schreeuwen terwijl ik de whisky tegen de muur smijt
Voor jouw glimlach ben ik weer verloren